یعنی چه
نافطة در لغت به معنی پوست یا کفی است که حباب و تاول زده باشد؛ همچنین به دست کارگری که بر اثر کار و اصطکاک زیاد دچار آبله و پینه شده است گفته میشود. در اصطلاح عامیانه قدیمی عرب نیز به بز مادهای که اندکانداک ادرار میکند اشاره دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه نافطة با ۵ حرف به عنوان معادل تاول، دست آبلهکرده یا حبابهای روی کف شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، برای اشاره به تاول پزشکی از واژه Blister یا Pustule و برای کاربردهای کنایهای دامداری از She-goat استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و از ریشه (ن ف ط) به معنی جوشیدن و برآمدن مایع مشتق شده است و با کلمات همخانواده خود نظیر نفطة مترادف است.
به فارسی
دقیقترین برگردانهای فارسی برای این کلمه، «تاول» (برآمدگی پوست حاوی مایع سرمی) و «دست آبلهگون» یا «دست کاردیده و پینه بسته» است.
در قرآن
واژه نافطة هیچگونه کاربرد مستقیم یا غیرمستقیمی در آیات قرآن کریم ندارد. گاهی ممکن است به دلیل تشابه ظاهری حروف با واژه «نُطْفَة» اشتباه گرفته شود، اما از نظر ریشه و معنا کاملاً با آن متفاوت است.
نماد چیست
در فرهنگ و ضربالمثلهای ادبی عرب، این واژه در عبارت معروف «ما لَهُ عافِطَةٌ وَ لا نافِطَةٌ» به کار میرود؛ در این مَثَل عافطة به معنی گوسفند عطسهکننده و نافطة به معنی بز ماده است و کل عبارت کنایه و نمادی از تهیدستی شدید و فقر مطلق شخص است، یعنی او هیچ مال و دامی در دنیا ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل نافطة
واژه عربی «نافِطَة» از ریشه لغوی «ن ف ط» مشتق شده است که در اصل به مفاهیمی چون جوشیدن، برآمدن مایع و حباب زدن اشاره دارد. در کاربرد متون پزشکی و لغتنامههای کهن، این کلمه دقیقاً به معنای تاولهای پوستی حاوی مایع یا دستهای پینه بسته و آبلهکرده کارگران بر اثر کار و تلاش سنگین به کار میرود.
علاوه بر این، نافطة در ادبیات عامیانه و کنایات عرب کاربرد ویژهای دارد؛ به طوری که در ضربالمثلهای معروف به عنوان نماد و مظهر فقر مطلق و نداشتن کمترین مایملک دنیا (در کنار واژه عافطة) استعمال میشود. این واژه در قرآن کریم وجود ندارد و بیشتر یک لغت کاربردی در متون ادبی، لغوی و طب سنتی است.