یعنی چه
گونه هسته کیهانی (نوکلید کیهانزاد) به هستههای اتمی خاصی گفته میشود که در اثر برخورد پرتوهای کیهانی پرانرژی با مولکولهای گاز در بالای جو زمین یا مواد سطحی شهابسنگها و صخرهها پدید میآیند. این فرآیند باعث شکستگی یا تغییر در هستههای موجود و خلق ایزوتوپهای جدیدی مانند کربن-۱۴ یا بریلیوم-۱۰ میشود.
تلفظ
تلفظ این عبارت علمی به صورت «گُونِه یِ هَستِه یِ کِیْهانِی» است.
در جدول
این اصطلاح مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی در بخش فیزیک است و دقیقاً ۱۴ حرف دارد.
به انگلیسی
در متون و مراجع علمی فیزیک و اخترفیزیک جهان، از این واژهها برای اشاره به این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای رایج دیگر این واژه در زبان فارسی علمی، «نوکلید کیهانزاد» و «هستهٔ کیهانزاد» هستند که به منشأ پیدایش آن اشاره دارند.
در قرآن
عبارت «گونه هسته کیهانی» یک اصطلاح تخصصی فیزیک هستهای معاصر است و کاربرد مستقیم یا غیرمستقیمی در قرآن ندارد؛ اگرچه واژههای پایهای مانند آسمانها (السماوات) در قرآن فراوان است.
نماد چیست
این عبارت به عنوان یک کل نماد ثابتی ندارد، اما نمونههای مشخص آن در علم فیزیک با نماد ایزوتوپهای مربوطه مانند $^{14}\text{C}$ (کربن-۱۴) یا $^{10}\text{Be}$ (بریلیوم-۱۰) نمایش داده میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل گونه هستۀ کیهانی
عبارت «گونه هسته کیهانی» یک اصطلاح کاملاً تخصصی و علمی مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی در حوزه فیزیک هستهای و اخترفیزیک است. این پدیده زمانی رخ میدهد که ذرات پرانرژی فضایی یا همان پرتوهای کیهانی به اتمهای موجود در اتمسفر یا سطح سنگها برخورد کرده و ساختار آنها را تغییر میدهند.
محصول این فرآیند فیزیکی، ایجاد نوکلیدها یا ایزوتوپهای خاصی است که به آنها کیهانزاد میگویند. دانشمندان از سنجش میزان این گونههای هستهای برای تعیین قدمت صخرهها، شهابسنگها و همچنین مطالعات زمینشناسی و تغییرات اقلیمی گذشته زمین استفاده میکنند.