یعنی چه
این عبارت که شکل کوتاهشده و محاورهای ضربالمثل معروف «مشت نمونه خروار است» محسوب میشود، زمانی به کار میرود که یک جزء کوچک بتواند نمایندهٔ واقعی و نشاندهندهٔ ویژگیهای کل یک مجموعهٔ بزرگ باشد. به این معنا که با بررسی مقدار کمی از یک چیز، میتوان دربارهٔ کل آن قضاوت نسبی و درست داشت.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت «نَمونه خَروار اَست» (namune-ye kharvār ast) است که در آن خروار به معنای بار بزرگ سنگین و نمونه به معنای الگو یا انموذج است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، این اصطلاح به عنوان نشانه کل از جزء یا معادل کنایی بررسی کل مجموعه شناخته میشود و طول آن دقیقاً ۱۳ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم اصطلاحات مختلفی وجود دارد که به رابطه جزء و کل (Synecdoche) یا ارزیابی کل از روی یک نشانه کوچک اشاره دارند.
به عربی
این عبارات معادلهای مفهومی ضربالمثل فارسی در عربی معیار هستند، زیرا این اصطلاح اصالتاً ایرانی است و معادل واحد و رواییِ تاریخی دقیق در امثال عرب ندارد.
به فارسی
در زبان فارسی عبارات متعددی همراستا با این مفهوم وجود دارند؛ از جمله «مشت نمونه خروار است»، «از کوزه همان برون تراود که در اوست» (از نظر نشان دادن ذات) و تعابیری مانند «جزء نشاندهنده کل».
نماد چیست
این عبارت نمادی از مشت گندم یا جو در برابر کیسه و بار بزرگ (خروار) غله است. در فرهنگ تجاری و سنتی، مشت نماد اندازه کوچک قابل مشاهده و خروار نماد کل گسترده و بزرگ است؛ در نتیجه، این اصطلاح نماد قضاوت و شناخت کل حقیقت از روی نشانههای محدود است.
جمعبندی و توضیح کامل نمونه خروار است
اصطلاح «نمونه خروار است» که شکل خلاصه و محاورهای ضربالمثل معروف «مشت نمونه خروار است» میباشد، ریشه در فرهنگ تجاری، کشاورزی و سنتی ایران دارد. در گذشته خریداران برای سنجش کیفیت یک بار بزرگ غلات (که با واحد خروار اندازهگیری میشد)، مشتی از آن را به عنوان نمونه برمیداشتند تا بر اساس آن درباره کیفیت کل بار قضاوت کنند.
این عبارت امروزه به عنوان یک قاعده معرفتشناختی و کاربردی در زبان فارسی به کار میرود و بیانگر این واقعیت است که بخش کوچکی از یک مجموعه میتواند بازتابدهنده ویژگیها، معایب یا محاسن کل آن سیستم یا کلانساختار باشد.
اگرچه این ضربالمثل کاملاً ایرانی است و در متون دینی یا زبانهای دیگر عیناً وجود ندارد، اما معادلهای مفهومی فراوانی در انگلیسی و عربی دارد که همگی بر اصالت رابطه جزء و کل و امکان ارزیابی و شناخت کل از روی یک نشانه محدود صحه میگذارند.