یعنی چه
واژه «یسعی» فعل مضارع از ریشه «س ع ی» است. این کلمه در اصل به معنای راه رفتن سریع و با شتاب است که هنوز به حد دویدن کامل نرسیده باشد، اما در مفهوم استعاری و عام به تلاش، جدیت و کوشش فراوان برای دستیابی به یک مقصود مشخص اشاره دارد.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی به صورت «یَسْعَى» (Yas-'aa) تلفظ میشود که در آن حرف سین ساکن، عین مفتوح و در نهایت به الف مقصوره ختم میگردد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «میکوشد در قرآن» یا «شتابان میرود»، کلمه چهار حرفی «یسعی» مد نظر است.
به انگلیسی
بسته به سیاق متن، برای ترجمه این فعل مضارع غایب میتوان از افعالی که نشاندهنده کوشش جدی یا حرکت سریع هستند استفاده کرد.
به ترکی
برای مفهوم همت و تلاش از فعل Çabalamak و برای مفهوم حرکت فیزیکی سریع از فعل Koşmak استفاده میگردد.
به فارسی
این واژه یک فعل مضارع جاری در زبان عربی است که وقتی در بافت زبان فارسی یا ترجمه متون قرار میگیرد، به صورت زمان حال اخباری یعنی «تلاش میکند» یا «با شتاب راه میپیماید» معنا میشود.
در قرآن
این کلمه و مشتقاتش در قرآن کریم کاربرد فراوانی دارند. به عنوان نمونه در آیه ۲۰ سوره یس «وَجَاءَ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَسْعَىٰ» به معنی مردی که شتابان و دوان آمد، استفاده شده است. همچنین در توصیف حرکت مار عصای موسی (تَسْعَىٰ) و تجسم نور مومنان در قیامت (نُورُهُمْ يَسْعَىٰ) به کار رفته که نشاندهنده پویایی و سرعت است.
جمعبندی و توضیح کامل یسعی
واژه «یسعی» یک فعل مضارع عربی از ریشه ثلاثی مجرد «س ع ی» است که به طور گسترده به عنوان یک وامواژه قرآنی و ادبی وارد فرهنگ زبان فارسی شده است. این کلمه دو لایه معنایی متمایز اما مرتبط دارد؛ در بعد مادی و فیزیکی به معنای گام برداشتن سریع، شتابان رفتن و دویدن است و در بعد استعاری و معنوی به معنای نهایت کوشش، جدیت و همت گماشتن در انجام یک کار یا رسیدن به هدفی خاص به کار میرود.
در ادبیات اسلامی و قرآنی، این واژه نمادی از پویایی، زنده بودن و حرکت هدفمند انسان محسوب میشود. از آنجا که تکامل معنوی و مادی انسان در گرو فعالیت اوست، این کلمه بر اهمیت ذاتی عمل و تلاش خستگیناپذیر تاکید دارد و نشان میدهد که دستاوردهای حقیقی هر فرد مابهازای مستقیمِ میزانِ تکاپو و سعی او در زندگی است.