یعنی چه
فقراء کلمهای عربی و جمعِ تکسیر واژهٔ «فقیر» است. این واژه در لغت به معنای کمبود، نیاز و تنگدستی است و به افرادی اطلاق میشود که مال و ثروت کافی برای گذران زندگی خود ندارند. در ادبیات عرفانی و صوفیانه، فقراء به کسانی گفته میشود که خود را در برابر غنای مطلق الهی، نیازمند میدانند و از تعلقات مادی دل بریدهاند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت «فُقَرا» (بدون همزه پایانی) تلفظ میشود و در زبان عربی همراه با همزه به صورت «فُقَراء» بیان میگردد.
در جدول
کلمه فقراء در جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای طراحانی است که جمع کلمه فقیر یا مترادف تهیدستان را در ۵ حرف میخواهند.
به انگلیسی
برای اشاره به گروه فقرا و نیازمندان در زبان انگلیسی رایجترین عبارت «the poor» است.
به عربی
واژه فقراء خود اصالتی عربی دارد و از ریشه (ف-ق-ر) مشتق شده است.
در قرآن
کلمه فقراء در قرآن کریم در دو مفهوم به کار رفته است؛ اول در بعد اجتماعی و اقتصادی مانند آیه ۶۰ سوره توبه که فقرا را از مصارف اصلی زکات میداند («إِنَّمَا الصَّدَقَاتُ لِلْفُقَرَاءِ...»). دوم در بعد تکوینی و وجودی که به نیاز مطلق انسان به پروردگار اشاره دارد، مانند آیه ۱۵ سوره فاطر: «يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ».
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و متون صوفیانه، فقراء نماد کسانی هستند که به فقر معنوی خود در برابر بیپایانی خداوند آگاهند. این مفهوم به معنای فقر مادیِ مذموم نیست، بلکه نماد وارستگی، فروتنی و توکل مطلق به غنیِ بالذات (خداوند) است.
جمعبندی و توضیح کامل فقراء
واژه «فقراء» جمع تکسیر کلمه فقیر و برخاسته از ریشه عربی (ف-ق-ر) است که در اصل معنای شکستن ستون فقرات را در خود دارد؛ استعارهای از اینکه بار سنگین سختیهای زندگی کمر فرد را خم کرده است. این کلمه در زبان و ادبیات فارسی کاربرد گستردهای دارد و به لایههای مختلف جامعه که از نظر مالی محروم یا کمبرخوردار هستند، اشاره میکند.
از دیدگاه معنوی و قرآنی، واژه فقراء فراتر از یک طبقه اقتصادی، توصیفکننده تمام بشریت در پیشگاه پروردگار است. بر اساس آیات الهی، انسانها در ذات خود نیازمند و فقیر به درگاه خدا هستند، در حالی که غنای حقیقی تنها از آنِ اوست. در عرفان اسلامی نیز «فقر» به یک ارزش معنوی تبدیل شده که نشانه رهایی از بند مادیات و رسیدن به توکل کامل است.