یعنی چه
عزلتگزینی به حالت گوشهنشینی اختیاری و دوری از جامعه گفته میشود که فرد بر اساس تصمیم و تمایل خود (و نه از روی اجبار اجتماعی) خلوت و تنهایی را ترجیح میدهد. این واژه کلمهای کلاسیک و معمولی است و معمولاً با اهدافی چون تمرکز، عبادت، تامل یا آسایش از گزند خلق انجام میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت عُزْ لَتْ گُ زی نی (وزن فاعلاتن مفاعیلن) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این راهنما کلمهٔ «عزلت گزینی» (دارای ۹ حرف) است و معادلهای آن نظیر انزوا یا اعتزال نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و زمینه متن، واژههای Seclusion (خلوتگزینی و دوری از دید دیگران)، Solitude (تنهایی لذتبخش و اختیاری) و Isolation (انزوا) به عنوان معادل به کار میروند.
به فارسی
معادلهای اصیل و واژههای جایگزین فارسی این مصطلح شامل گوشهنشینی، خلوتنشینی، کنارهگیری، تنهایی و دوریگزینی است. واژههای متضاد آن نیز معاشرت، جامعهگرایی و حضور در اجتماع هستند.
در قرآن
خود واژهٔ مرکب «عزلتگزینی» به طور مستقیم در قرآن نیامده است، اما ریشه عربی آن (عزل) در قالبهایی چون «مَعْزِل» (محل کنارهگیری در آیه ۴۲ سوره هود) استفاده شده است. همچنین مفهوم عزلتگزینی ممدوح و مثبت در قالب داستان پناه بردن اصحاب کهف به غار برای حفظ دین و کنارهگیری از جامعه فاسد به وضوح به تصویر کشیده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل عزلت گزینی
عزلتگزینی یک واژهٔ مرکب عربی-فارسی است که از «عزلت» (ریشه عربی عزل به معنی جدا شدن) و «گزینی» (از مصدر فارسی گزیدن به معنی اختیار کردن) ساخته شده است. این مفهوم برخلاف انزوای تحمیلی یا افسردگی، به نوعی خلوتنشینی خودخواسته و ارادی اشاره دارد که فرد برای دستیابی به آرامش، تفکر یا اهداف معنوی برمیگزیند.
در تاریخ ادبیات و عرفان اسلامی، عزلتگزینی همواره به عنوان یکی از مراحل سلوک، زهد و بریدن از تعلقات دنیوی مطرح بوده است؛ هرچند برخی از بزرگان صوفیه و شاعرانی چون حافظ و مولوی گاه به افراط در گوشهگیری نقد داشته و تعادل میان خلوت دل و خدمت به خلق در اجتماع را ارجح دانستهاند.