یعنی چه
این عبارت از دو واژه عربی تشکیل شده است. «بَلَّغَ» (فعل ماضی) به معنای «رساند، به مقصد رساند، ابلاغ کرد» یا در حالت امر «بَلِّغْ» به معنای «برسان و ابلاغ کن» است و «رَسول» به معنای «فرستاده و پیامآور» میباشد. در مجموع این ترکیب به معنای انجام کامل مأموریت پیامرسانی وحی بدون کموکاست است.
تلفظ
در حالت فعل ماضی و فاعل به صورت [بَلَّغَ رَسُول] (Ballagha Rasool) و در تعبیر امر قرآنی به صورت [بَلِّغْ رَسُول] (Balligh Rasool) تلفظ میشود.
در جدول
این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان رمز یا پاسخی برای پرسشهای مربوط به آیات قرآنی و مأموریت پیامبران مطرح میشود و دقیقاً ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از افعالی مانند convey یا deliver در کنار واژه Messenger استفاده میشود.
به عربی
این عبارت اصالتاً عربی است و در متون دینی و قرآنی به همین صورت یا در ساختارهای مشابه برای بیان مأموریت وحی به کار میرود.
به فارسی
معادل مستقیم فارسی این عبارت «رساندن پیام توسط فرستاده» یا «پیغامرسانی مأمور خداوند» است که مفهوم امانتداری در انتقال سخن را میرساند.
در قرآن
این عبارت به طور خاص یادآور آیه ۶۷ سوره مائده است: «يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ». این آیه در ادبیات اسلامی به آیه تبلیغ شهره است. در دیدگاه تشیع، این عبارت نماد واقعه غدیر خم و دستور الهی به پیامبر اکرم (ص) برای اعلام ولایت و جانشینی حضرت علی (ع) است. در دیدگاه اهل سنت نیز نشاندهنده مأموریت قاطع پیامبر در رساندن تمام کمال وحی بدون بیم و کتمان است.
جمعبندی و توضیح کامل بلغ رسول
عبارت «بلغ رسول» یک ترکیب کلیدی و اصیل در ادبیات قرآنی و کلام اسلامی است که ریشه در دو مفهوم ابلاغ (رساندن) و رسالت (فرستادگی) دارد. این عبارت چه در قالب فعل ماضی (رساند) و چه در قالب فعل امر (برسان)، نشاندهنده اوج مسئولیت، امانتداری و تعهد یک پیامآور در قبال انتقال دقیق و بیکموکاست وحی الهی به مردم است.
در فرهنگ اسلامی و تاریخ مذهبی، کاربرد اصلی این واژه پیوند ناگسستنی با آیه ۶۷ سوره مائده دارد. این بخش از قرآن که مأموریتی حیاتی را بر دوش پیامبر میگذارد، نمادی از تکمیل دین و پایانِ خوشِ رسالت ارزیابی میشود که در تفکر شیعی مستقیماً با واقعه غدیر خم و تعیین جانشینی پیوند خورده است.