یعنی چه
دستاویز در اصل به معنی چیزی است که به آن چنگ میزنند و دست میاندازند (مانند ریسمان یا دسته ظرف). در مفهوم مجازی، به دو معنی عمده به کار میرود: نخست، وسیله، سند یا حجتی که کسی برای اثبات حقانیت و ادعای خود به آن متمسک میشود. دوم، بهانه و عذری (غالباً غرضآلود) برای انجام دادن یا ندادن یک کار.
مترادف
واژههایی چون مستمسک، بهانه، عذر و گزک در کاربردهای منفی یا روزمره، و کلماتی مانند سند، مدرک، حجت و برهان در کاربردهای رسمی و حقوقی، مترادفهای اصلی این واژه هستند.
تلفظ
این واژه به صورت فتح دال، سکون سین، سکون ت و پس از آن آویز تلفظ میشود (دَستآویز). یک اسم مرکب فارسی حاصل از ترکیب «دست» و بن مضارع «آویز» است.
در جدول
در بازیهای جدول کلمات متقاطع، واژه «دستاویز» به عنوان پاسخ برای طراحانی که بهانه، مستمسک یا سند ۷ حرفی را طلب میکنند، کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به معنای مورد نظر در جمله، اگر منظور بهانه باشد از واژههای Pretext یا Excuse و اگر منظور سند و مدرک رسمی باشد از Document یا Voucher استفاده میشود.
نماد چیست
در ادبیات عامه و رمزی، دستاویز نماد بهانهجویی و توسل به دلایل ساختگی است. اما در متون عرفانی و ترجمههای قرآنی (مانند عروة الوثقی)، این واژه نمادِ توسل به ریسمان محکم الهی، پیر و مرشد، و گواه حقیقت برای نجات از گمراهی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل دستاویز
واژه «دستاویز» یکی از کلمات اصیل و زیبای زبان فارسی است که ساختاری ترکیبی دارد؛ این واژه از دو جزء «دست» و «آویز» (از مصدر آویختن) شکل گرفته و در معنای اولیه خود به چیزی اشاره دارد که میتوان به آن چنگ زد یا برای حفظ تعادل از آن آویزان شد، مانند طناب یا دستگیره. با این حال، سیر تطور معنایی این کلمه آن را به فضاهای مجازی، حقوقی و ادبی کشانده است.
امروزه این واژه دو رویه کاملاً متفاوت دارد؛ در یک رویه، بار معنایی منفی یا خنثی دارد که معادل «بهانه»، «مستمسک» یا «گزک» است و زمانی به کار میرود که فردی برای توجیه خطا یا فرار از مسئولیت به دلیل ساختگی متوسل میشود. در رویه دیگر که ارزشمند و اصیل است، در متون حقوقی و ترجمههای قرآنی به عنوان معادل «عروة الوثقی» یا «حجت» به کار میرود که نشاندهنده سند محکم، گواه حقیقت و ریسمان نجاتبخش است.