یعنی چه
عباقره جمع مکسر واژه «عبقری» است و در زبان عربی و ادبیات فارسی به معنای نوابغ، تیزهوشان، دانشمندان برجسته و افرادی است که در علم، هنر یا مهارتی خاص، هوش و استعدادی خارقالعاده و بینظیر از خود نشان میدهند.
تلفظ
این واژه به صورت عَباقِرَه (Abaqereh) تلفظ میشود؛ حرف اول دارای فتحه، حرف سوم دارای کسره و در نهایت به های بیان حرکت ختم میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه عباقره به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهایی مثل «نوابغ» یا «بسیار باهوشها» کاربرد دارد.
به انگلیسی
رایجترین معادلهای انگلیسی برای این واژه کلمات Geniuses (به معنی نوابغ) و Prodigies (به معنی اعجوبهها یا افراد دارای استعداد شگرف) هستند.
به فارسی
برگردان و معادلهای مستقیم این واژه در زبان فارسی کلماتی همچون نابغهها، تیزهوشان، خردمندان، سروران و خبرگان هستند.
در قرآن
خود واژه جمعِ «عباقره» در قرآن کریم ذکر نشده است، اما شکل مفرد آن یعنی «عَبْقَرِیّ» یکبار در آیه ۷۶ سوره الرحمن («عَلَىٰ رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَعَبْقَرِيٍّ حِسَانٍ») به کار رفته که در آنجا به معنای بساط و فرشهای فاخر، نفیس و بسیار زیبا است و اشارهای به انسان نابغه ندارد.
نماد چیست
این واژه در ادبیات و فرهنگ عرب نماد نبوغ اسطورهای و مهارتی است که گویی فراتر از توان انسان عادی است. ریشه آن به «عبقر» (سرزمین افسانهای جنیان) بازمیگردد و نماد هر چیز بینظیر، عجیب و فوقالعاده گرانبهاست.
جمعبندی و توضیح کامل عباقره
واژه «عباقره» جمع مکسر «عبقری» است که در زبان فارسی امروز به معنای نوابغ، دانشمندان برجسته و افراد فوقالعاده تیزهوش به کار میرود. این کلمه ریشه در باورهای اسطورهای اعراب باستان دارد؛ چرا که «عبقر» نام وادی یا سرزمینی خیالی و متعلق به جنیان بوده و هر امر شگفتانگیز، هنرمندانه یا انسان بسیار باهوش را که کارش فراتر از مردم عادی به نظر میرسید، به آنجا نسبت میدادند.
نکته جالب اینجاست که علیرغم رواج معنای «تیزهوشان» برای این کلمه، شکل مفرد آن در قرآن کریم (سوره الرحمن) در معنای مادی و به عنوان صفت برای فرشها و بساطهای فاخر، نفیس و بینظیر بهشت به کار رفته است. بنابراین عباقره در اصل لغت با اشیای بسیار گرانبها و استادانه نیز پیوند دارد، هرچند امروزه بیشتر کاربرد انسانی (نوابغ) دارد.