تلفظ
این واژه در زبان عربی و فارسی به صورت مَسْفُوح (با فتح میم و سکون سین) تلفظ میشود و اسم مفعول از ریشه سَفَحَ است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان راهنمای کلماتی چون «ریخته شده»، «خون جاری» یا «روان» به کار میرود.
به انگلیسی
در ترجمه انگلیسی این واژه، بسته به بافت متن، از کلماتی که به ریزش و جریان مایعات اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در خود زبان عربی، واژگانی نظیر مصبوب و مراق به عنوان هممعنیهای نزدیک مسفوح برای توصیف مایعات روان به کار میروند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه کلماتی چون ریختهشده، روان و جاری هستند که انتقالدهنده معنای حرکت و ریزش مایعات میباشند.
در قرآن
این واژه یکبار در قرآن به صورت «دَماً مَسْفُوحاً» آمده است. در فقه اسلامی این عبارت اهمیت بالایی دارد؛ چرا که نشان میدهد خونی که هنگام ذبح از بدن حیوان جهنده خارج میشود و جاری میگردد نجس و حرام است، اما خون باقیمانده در بافتهای گوشت و رگهای کوچک پاک و حلال شمرده میشود.
نماد چیست
مسفوح در فرهنگ اسلامی و متون فقهی نماد مرزبندی میان پاکی و نجاست و همچنین نشانه تبیین دقیق احکام ذبح و حرمت خونریزی به ناحق است.
جمعبندی و توضیح کامل مسفوح
واژه مَسفوح یک واژه اصیل عربی از ریشه «س-ف-ح» است که در زبان فارسی به عنوان یک لغت کلاسیک و فقهی شناخته میشود. معنای اصلی و کاربردی آن «ریختهشده» و «جاریشده» است که به طور ویژه برای مایعاتی مانند خون و اشک به کار میرود. همخانوادههایی چون سفاح (خونریز) و سفح (دامنه کوه/محل ریزش) نیز از همین ریشه مشتق شدهاند.
شهرت عمده این واژه به دلیل کاربرد آن در آیه ۱۴۵ سوره انعام است؛ جایی که خداوند «دم مسفوح» یا همان خون جهنده و جاریشده از بدن حیوان را حرام و نجس اعلام میکند. این قید قرآنی باعث شده که در فقه اسلامی، تفکیک دقیقی میان خون نجس (خون جاری در زمان ذبح) و خون پاک (خون باقیمانده در گوشت حیوان حلالگوشت) شکل بگیرد.
در مجموع، مسفوح واژهای دانشنامهای و مذهبی است که در حل جدولهای کلمات متقاطع معادل کلماتی نظیر مراق، روان و ریختهشده قرار میگیرد و نمادی از جریان یافتن و هدر رفتن مایعات است.