یعنی چه
این عبارت از نظر صرفی فعل ماضی، متکلم معالغیر (جمع متکلم) در زبان عربی است و به این معنی است که «ما برکت دادیم» یا «ما خیر فراوان و پایدار عطا کردیم». در فرهنگ قرآنی، برکت به معنای ثبات و دوام نیکی و افزایش نعمتهای مادی و معنوی است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با فتحة و الف مدی در بخش اول، سکون روی حرف راء، فتحة روی کاف، سکون نون و الف مدی در پایان به صورت «بَارَکْنَا» میباشد.
در جدول
در جدولهای متقاطع یا مسابقات قرآنی، عبارت «بارکنا قران» به عنوان یک کلید یا پاسخ ۱۰ حرفی اشاره به فعل «بارکنا» در سیاق آیات قرآن کریم دارد.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این فعل معمولاً به صورت زمان گذشته و برای اول شخص جمع به معنای اعطای برکت و تقدس ترجمه میشود.
به عربی
در کتب لغت عربی و تفاسیر، این فعل را به «جعل الخير کثيراً دائماً» (قرار دادن خیر کثیر و دائمی) یا افزایش و رشد دادن نعمتها معنا کردهاند.
به فارسی
مترادفها و برگردانهای دقیق فارسی این واژه عبارتند از: «خیر و فراوانی بخشیدیم»، «پربرکت ساختیم»، «افزون کردیم» و «نعمت پایدار دادیم».
در قرآن
این فعل در آیات متعددی از قرآن کریم به کار رفته است؛ از جمله در سوره اسراء آیه ۱ («إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ») در خصوص پیرامون مسجدالاقصی، و همچنین در سورههای اعراف، انبیاء و سبأ که به پربرکت ساختن زمینها و شهرهایی برای بندگان و پیامبران اشاره دارد.
نماد چیست
در تفاسیر اسلامی، این عبارت نمادی از حضور و قداست الهی در زمین، امنیت و وفور نعمت، و همچنین پیوند میان رشد معنوی و برکات مادی در سرزمینهای مقدس به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بارکنا قران
عبارت «بارکنا قران» در اصل ترکیب واژهٔ قرآنی «بارَکْنا» همراه با نام کتاب آسمانی «قرآن» است که در جستجوها و مسابقات جدولی مورد توجه قرار میگیرد. خود واژهٔ «بارَکْنا» یک فعل عربی از ریشه ثلاثی «ب ر ک» است که در صیغه متکلم معالغیر به معنی «ما برکت دادیم» یا «خیر پایدار و فزونی بخشیدیم» به کار میرود. این ریشه در اصل به ثبات و دوام نعمت اشاره دارد.
در متن قرآن کریم، این واژه مستقل یا به صورت اصطلاح ترکیبیِ ثابت با کلمه قرآن نیامده است، بلکه خداوند از آن برای توصیف سرزمینهای مقدس، اطراف مسجدالاقصی و مناطقی که پیامبران در آن سکونت داشتند استفاده کرده است تا نشان دهد این مکانها محل جوشش خیرات، نمو، برکت و وفور نعمات مادی و معنوی هستند.
بنابراین، این کلمه واژهای اصیل در زبان فارسی نیست، اما به واسطه کاربرد گسترده در آیات و فرهنگ اسلامی، مفاهیمی چون مبارک، تبرک و برکت از آن گرفته شده و در ادبیات و زبان فارسی به طور مکرر مورد استفاده قرار میگیرد.