یعنی چه
ترکیبی ادبی و کنایی است که به کمال زیبایی ظاهری در کنار دلنشینی و دلفریبی اخلاق و رفتار اشاره دارد. حُسن به معنی نیکویی و جمال است و ملاحت به معنی نمکینبودن و کشش خاصی که مانع از دلزدگی میشود.
تلفظ
واژه اول با ضمه روی حرف ح (حُسن) و واژه دوم با فتح حروف م و ل (مَلاحَت) خوانده میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالاتی نظیر زیبایی همراه با نمکین بودن یا کمال جمال معشوق در جدول، عبارت ۹ حرفی «حسن و ملاحت» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای معادلسازی دقیق، واژه حسن به Beauty و ملاحت به Charm، Grace یا Elegance برگردانده میشود.
به فارسی
معادلهای پاریسی و سره آن شامل ترکیباتی چون «خوشرویی و دلفریبی»، «شیرینکاری و زیبایی» یا «جمال و لطافت» است.
در قرآن
ترکیب «حسن و ملاحت» به صورت یکجا در قرآن نیست. اما واژه «حُسن» بارها (مانند فِی أَحْسَنِ تَقْوِیمٍ) و ریشه ملاحت به صورت «مِلْح» (به معنی نمک و آب شور در آیه وَهَٰذَا مِلْحٌ أُجَاجٌ) آمده است.
نماد چیست
در ادبیات غنایی و عرفانی فارسی، این ترکیب نماد معشوقِ ایدهآل است. حُسن نماد کمال ظاهر و ملاحت نماد آنِ شاعرانه و کشش درونی است. در روایات ادبی، حضرت یوسف (ع) را مظهر حسن و پیامبر اسلام (ص) را مظهر ملاحت دانستهاند.
جمعبندی و توضیح کامل حسن و ملاحت
ترکیب «حسن و ملاحت» یکی از زیباترین و پرکاربردترین اصطلاحات کنایی و ادبی در زبان فارسی است که ریشه در زبان عربی دارد. این عبارت دو پهلوی زیبایی را به تصویر میکشد؛ «حسن» که به آراستگی، تقارن و نیکویی ظاهری اشاره دارد و «ملاحت» که از ریشه نمک گرفته شده و مظهر دلفریبی، شیرینی رفتار و آن جذابیت خاصی است که در وصف نمیگنجد و مانع از خستگی بیننده میشود.
این اصطلاح بیش از هر چیز در اشعار شاعران بزرگ مانند حافظ شیرازی تجلی یافته و نمادی از کمال جمال معشوق است. در فرهنگ اسلامی و ادبی، این دو واژه گاه برای مقایسه زیباییهای معنوی و ظاهری پیامبران نیز به کار رفتهاند تا نشان دهند زیبایی واقعی، آمیزهای از صورت نیکو و سیرت دلنشین است.