یعنی چه
«حور لقا» یک صفت مرکب ادبی در زبان فارسی است. این واژه از دو جزء «حور» (به معنی موجود بهشتی زیبارو) و «لقا» (به معنی چهره، رخسار یا دیدار) تشکیل شده است و در اصطلاح به کسی اطلاق میشود که دارای رویی بسیار زیبا، سفید و درخشان است.
تلفظ
این ترکیب به صورت [hūr-e laqā] یا به شکل صفت مرکب پیوسته [hūr-laqā] تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «زیباروی بهشتی» یا «حورچهره»، واژه شش حرفی «حور لقا» است.
به انگلیسی
برای توصیف این معنا در انگلیسی از عباراتی که به زیبایی آسمانی، فرشتهگونه یا حورمانند اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
اگرچه اجزای این واژه عربی هستند، اما ساختار ترکیبی آن فارسی است و در عربی به صورت صفت و موصوف یا تعابیر دستوری خودشان بیان میشود.
به فارسی
واژگان هممعنا و اصیل فارسی که همین مفهوم را رسانند شامل پریرخ، ماهرو، حوروش و خوشسیما هستند که همگی بر زیبایی بینقص اشاره دارند.
در قرآن
خودِ صفت ترکیبی «حور لقا» در متن قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، واژه «حور» به صورت جمع (مانند حور عین) در آیاتی نظیر آیه ۵۴ سوره دخان برای توصیف همسران بهشتی به کار رفته و واژه «لقاء» نیز به معنی دیدار بارها ذکر شده است. بنابراین این ترکیب، یک ساختار ادبی-فارسی بر پایه واژگان قرآنی است.
جمعبندی و توضیح کامل حور لقا
واژه «حور لقا» یک صفت مرکب کنایی و ادبی در زبان فارسی است که از ترکیب دو کلمه عربی «حور» (موجودات بهشتی نماد زیبایی) و «لقا» (به معنی چهره و رخسار) پدید آمده است. این اصطلاح در شعر کلاسیک و متون کهن فارسی برای توصیف اغراقآمیز معشوق و اشاره به زیبایی فوقانسانی، پاکی و طراوت بیپایان به کار میرفته است.
از نظر معنایی، این کلمه مترادف با واژگانی چون حورسیما، پریرخ و ماهرو است و در ادبیات عرفانی نیز میتواند نمادی از جلوه جمال الهی یا معشوق آرمانی باشد. گرچه ریشه کلمات آن به قرآن کریم بازمیگردد، اما خودِ این ترکیب یک برساخته ادبی فارسی است و در قرآن به این شکل یافت نمیشود.