یعنی چه
ابن لبان یک اسم خاص ترکیبی عربی است که از «ابن» (پسر) و «لَبّان» (شیرفروش یا کسی که با شیر سروکار دارد) تشکیل شده است. این ترکیب به عنوان لقب برای برخی از فقیهان و دانشمندان بزرگ تاریخ اسلام از جمله شمسالدین ابوعبدالله محمد (فقیه شافعی) استفاده شده است و نباید آن را با اصطلاح فقهی «ابن اللَبون» (شتر دو ساله) اشتباه گرفت.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «اِبنُ اللَّبّان» است که در آن حرف لام دوم دارای تشدید و فتحه است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول، کلمه مورد نظر «ابن لبان» است که دقیقاً از ۷ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در متون تاریخی و تخصصی اسلامشناسی از نگارش لاتین Ibn al-Labban استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح کاملاً ریشه عربی دارد و ساختار اصلی آن در زبان مبدأ به صورت إبن اللَّبّان نگارش میشود.
در قرآن
خود عبارت ترکیبی «ابن لبان» در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ با این حال، ریشه سهحرفی آن یعنی «لبن» در آیه ۶۶ سوره نحل به صورت «لَبَناً خالِصاً» به معنی شیری ناب و گوارا به کار رفته است.
نماد چیست
ابن لبان یک نام خاص تاریخی و شغلی است و در فرهنگ، ادبیات یا اسطورهشناسی به عنوان نماد یا استعاره از مفهوم خاصی استفاده نمیشود.
جمعبندی و توضیح کامل ابن لبان
واژه «ابن لبان» یک اسم خاص و اصطلاح ترکیبی عربی است که در تاریخ، تراجم و ادبیات اسلامی به چشم میخورد. این عبارت از نظر لغوی به معنای «فرزند شیرفروش» است و مبالغهای از حرفه شیرفروشی (لبّان) را در خود دارد. در پهنه تاریخ اسلام، این ترکیب به عنوان لقب و نام خانوادگی برای چند تن از دانشمندان، مفسران و فقیهان برجسته (مانند شمسالدین ابوعبدالله محمد، فقیه شافعی متوفی ۷۴۹ قمری) به کار رفته است.
بسیار مهم است که این نام خاص را با اصطلاحات مشابهی نظیر «ابن اللَّبون» که در فقه اسلامی به معنای شتر نر وارد شده به سال سوم (دو ساله) است، اشتباه نگیریم. ریشه این کلمه به حروف «لبن» بازمیگردد که با مفاهیمی چون شیر و صمغ معطر در زبان عربی گره خورده است و گرچه خود ترکیب در قرآن نیست، ریشه آن در کتاب آسمانی سابقه ذکر دارد.