یعنی چه
این عبارت در ادبیات کلاسیک و کهن فارسی به معنای اطعام کردن، غذا دادن یا رساندن قوت و روزی به انسان یا حیوان است. واژهٔ «نواله» در اصل به معنی لقمه بزرگ یا توشهای است که به کسی عطا میشود و ترکیب آن با فعل بخشیدن، مفهوم کرم، سخاوت و دستگیری از دیگران را میرساند.
تلفظ
تلفظ دقیق این عبارت فعلی به صورت [navāle baxšidan] است که در آن واژهٔ نواله با فتحهٔ نون خوانده میشود.
در جدول
در مسابقات شرح در متن و جدول کلمات، اگر راهنمای جدول به مفهوم لقمه دادن یا روزی رساندن ۱۱ حرفی اشاره داشته باشد، پاسخ دقیق آن «نواله بخشیدن» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از افعالی استفاده میشود که به غذا دادن یا تامین مایحتاج و قوت روزانه اشاره دارند.
به عربی
واژهٔ نواله خود از ریشهٔ عربی «نوال» به معنی عطا و بخشش گرفته شده است و در زبان عربی مفاهیمی چون اطعام الطعام این معنا را کامل میکنند.
نماد چیست
در متون و اشعار کلاسیک فارسی (مانند آثار سعدی و نظامی)، نواله بخشیدن نمادی از جود و بخشش بیپایان، روزیرسانی خداوند به بندگان، و سخاوت پادشاهان یا مشایخ بزرگ نسبت به زیردستان و مریدان است.
جمعبندی و توضیح کامل نواله بخشیدن
اصطلاح فعلی «نواله بخشیدن» یکی از تعابیر کنایی و زیبای ادبیات فارسی است که از ترکیب واژهٔ عربی «نوال» (به معنی عطا و نصیب) همراه با پسوند فارسی و فعل پهلوی «بخشیدن» پدید آمده است. این عبارت در حقیقت به معنای قسمت کردن غذا، دادن لقمهای بزرگ به نیازمند یا اطعام کردن افراد است و ریشه در فرهنگ سخاوت و مهماننوازی مردمان شرق دارد.
در نگاهی عمیقتر و بررسی اشعار کهن، این واژه صرفاً در معنای مادیِ غذا دادن خلاصه نمیشود؛ بلکه بیشتر به عنوان استعارهای از فیض رساندن، بخشش بیمنت، و مهمتر از همه، روزیرسانی پروردگار به آفریدگان به کار میرود. چنانکه حکیم سعدی شیرازی نیز در اشعار خود از این تعبیر برای اشاره به بهرهمند شدن از خوانِ نعمت و معرفت استفاده کرده است.