یعنی چه
مرید در لغت به معنای خواهان و ارادهکننده است. در اصطلاح تصوف و عرفان، به سالک و رهرویی گفته میشود که تحت تربیت و هدایت یک پیر، شیخ یا مرشد قرار دارد و در مسیر سلوک معنوی حرکت میکند.
تلفظ
این واژه به صورت مُرِید (تلفظ: morid) با ضمه روی میم و کسره روی راء خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژههایی چون پیرو، خواستار، یا شاگرد پیر طریقت، کلمه ۴ حرفی «مرید» است.
به انگلیسی
برای انتقال حس عرفانی و شاگردی معنوی، واژه disciple دقیقترین معادل انگلیسی است.
به عربی
این کلمه ریشه عربی دارد و از ریشه «ر و د» (اراده) مشتق شده است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل شاگرد، پیرو، رهرو، هواخواه و ارادتمند است که در متون ادبی کاربرد فراوانی دارند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی، مرید نماد تسلیم بودن، فنا کردن اراده شخصی در اراده معشوق یا پیر، و جستجوی صادقانه حقیقت برای رسیدن به کمال است.
جمعبندی و توضیح کامل مرید
واژه «مرید» از ریشه عربی اراده گرفته شده و در فرهنگ و ادبیات فارسی، جایگاهی عمیق و اصیل دارد. این کلمه فراتر از یک شاگرد ساده، به کسی اشاره میکند که با خواست و اراده خود، مسیر سلوک معنوی را انتخاب کرده و برای رشد روحی، خود را به یک راهنمای باهوش و باتجربه سپرده است.
در اصطلاح تصوف، رابطه مرید و مراد یکی از ارکان اصلی سیر و سلوک است؛ جایی که مرید با تسلیمِ برخاسته از عشق و اعتماد، تلاش میکند تا از خودخواهی عبور کرده و به حقیقت دست یابد. این مفهوم در شعر شاعران بزرگی چون حافظ و مولانا نیز به وفور بازتاب یافته است.