یعنی چه
در گویش لری (بهویژه بختیاری)، این واژه به معنای آتشافروزی بزرگ، زبانه کشیدن و گُرگُر کردن آتش در فضای باز، و همچنین آداب گردهمایی، بازی و پایکوبی طایفهای به دور این آتش افروخته است.
تلفظ
این ترکیب از دو بخش «تَش» (به سکون شین) به معنی آتش و «بَلازی» (با فتح با) مشتق از بلاز به معنی شعلهور تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل با توجه به تعداد حروف، «تش بلازی» (۷ حرف) یا معادل لری دیگر آن «تش وهیوه» است.
به انگلیسی
این واژه دقیقاً معادل روشن کردن آتشهای بزرگ گروهی و سنتی در طبیعت است.
به فارسی
برگردان دقیق آن به زبان فارسی معیار شامل واژگانی چون آتشبازی، آتش بزرگ، شعلهور شدن و گُر گرفتن آتش است.
نماد چیست
این پدیده در فرهنگ سنتی و عشایری نماد گرمای خانواده و طایفه پیرامون اجاق (چاله)، دگرگونی، پاکسازی، دوری از چشمزخم و برپایی جشنهای بومی است.
جمعبندی و توضیح کامل تش بلازی
واژه «تش بلازی» یک ترکیب واژگانی اصیل، بومی و غنی در گویش لری و فرهنگ بختیاری است. این عبارت از دو جزء «تش» (مخفف و دگرگونشده آذر/آتش در زبانهای باستان ایران) و «بلاز» (به معنی شعلهور شدن و زبانه کشیدن) ساخته شده است. این اصطلاح فراتر از یک کلمه ساده، نشاندهنده یک رسم فرهنگی در میان اقوام زاگرسنشین است که در آن آتشی بزرگ در فضای باز برافروخته میشود و افراد ایل به دور آن به بازی، شادمانی و پایکوبی میپردازند.
از نظر ریشهشناسی، بخش دوم این واژه یعنی بلاز در ریشههای اصیل آریایی به معنی گرما و سوختن است و جالب اینکه با واژه انگلیسی Blaze هممعنی و همریشه به شمار میرود. در فرهنگ عینی لری، تش بلازی مظهر همبستگی طایفهای، روشن نگه داشتن اجاق ایل و پیروزی نور و گرما بر تاریکی و سرمای کوهستان است.