یعنی چه
واژه مَنونة در لغت به شخص (زن یا مرد) کثیرالامتنان گفته میشود که مدام نیکیهای خود را به رخ دیگران میکشد. همچنین با تلفظ مُنَوَّنَة در دستور زبان عربی و ادبیات به معنای کلمهٔ تنویندار یا واژهای است که نون ساکن زائد در آخر آن تلفظ میشود.
تلفظ
این واژه بسته به کاربرد دو تلفظ رایج دارد: مَنُونَة با فتح میم و ضم واو برای معنی منتگذار، و مُنَوَّنَة با ضم میم، فتح واو و تشدید برای معنای اصطلاحی کلمهٔ دارای تنوین.
در جدول
پاسخ پنج حرفی برای جدول کلمه «منونة» است که معمولاً با راهنمای «بسیار منتگذار» یا «کلمه تنویندار» در مسابقات حل جدول مانا و هدایتگر کاربر میشود.
به انگلیسی
برای معنای اول اصطلاحاتی مانند reminding of favors استفاده میشود و در ساختار زبانشناسی و گرامری معادل دقیق کلمه تنویندار واژه Nunated است.
به عربی
این کلمه خود ریشه در زبان عربی دارد و در متون کهن لغوی به عنوان صفت مبالغه یا اسم مفعول مؤنث به کار میرود.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی آن با توجه به سیاق متن شامل واژههای «منتگذار»، «بسیار سپاسگزار» یا در کتب ادبی به صورت «کلمهٔ دارای تنوین» آورده میشود.
در قرآن
عین کلمه «منونة» در آیات قرآن ذکر نشده است؛ با این حال، واژه همخانواده آن یعنی «المَنون» (به معنی مرگ یا روزگار) در آیه ۳۰ سوره طور آمده است. همچنین مشتقاتی از ریشه «م-ن-ن» مانند «ممنون» (به معنی بیانقطاع و بیمنّت) در سوره تین کاربرد دارد.
جمعبندی و توضیح کامل منونة
واژه «منونة» از ریشه ثلاثی مجرد (م ن ن) مشتق شده و در زبان و ادبیات دارای دو ساحت معنایی کاملاً مجزا است. در معنای نخست لغوی، به فردی اشاره دارد که بسیار نعمت میدهد یا نیکیهای خود را با منت گذاشتن به رخ میکشد. در کاربرد دوم که بیشتر در علوم صرف و نحو و قواعد قرائت رایج است، به صورت مؤنث کلمه «منون» بوده و به معنای هر کلمهای است که علامت تنوین دریافت کرده باشد.
این واژه در فارسی معیار امروز کاربرد زنده و روزمرهای ندارد و بیشتر در متون کهن، لغتنامههای تخصصی مانند دهخدا و منتهیالارب، یا به عنوان اصطلاحی فنی در آموزش قواعد عربی و تجوید دیده میشود. به همین دلیل در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان یک واژه پنج حرفی و چالشی مطرح میگردد.