یعنی چه
این عبارت یک ترکیب اصطلاحی و کنایی در ادبیات کلاسیک فارسی است. «طرار» به معنی کیسهبر و جیببر چابک است و «بصره» به شهر معروف در جنوب عراق اشاره دارد. در کل، این اصطلاح به دزد و شیادی اشاره میکند که کارش را با چنان مهارت و تردستی انجام میدهد که حتی تیزهوشترین افراد را هم فریب میدهد.
تلفظ
واژه طرار با فتح طاء و تشدید و فتح راء (ṭarrār) و واژه بصره با فتح باء و سكون صاد (baṣrah) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع «طرار بصره» است که دقیقاً ۸ حرف دارد.
به عربی
در زبان عربی به جیببر و دزد حرفهای «الطرار» یا «النشال» میگویند.
به فارسی
برگردان و معادلهای مستقیم فارسی این اصطلاح شامل واژههایی چون کیسهبر، جیببر، سارق، دزد چابک و شبرو است.
در قرآن
عبارت «طرار بصره» یا واژه «بصره» در قرآن مجید به کار نرفته است. در متن قرآن برای اشاره به دزد از واژگانی چون «سارق» و «سارقه» استفاده شده است.
نماد چیست
در متون کهن مانند کلیله و دمنه و اشعار سنایی، این عبارت نماد کسی است که با تردستی و مکارگی حقیقت را وارونه نشان میدهد و ماهیت زشت خود را چنان میپوشاند که در چشم دیگران فردی محترم یا زاهد جلوه کند.
جمعبندی و توضیح کامل طرار بصره
عبارت «طرار بصره» یک اصطلاح و کنایه ادبی کهن در زبان فارسی است که ریشه در زبان عربی دارد. واژه طرار از ریشه «ط-ر-ر» به معنی بریدن گرفته شده است؛ چرا که این دزدان در گذشته آستین یا کیسه مالباختگان را برای سرقت میبریدند. انتساب این دزدان به بصره در ادبیات، نشاندهنده یک نمونه شاخص و پرآوازه از عیاران و راهزنان مکار در آن روزگار بوده است.
این تعبیر در آثار بزرگی همچون کلیله و دمنه نصرالله منشی به عنوان نماد نفاق، فریبکاری زبردستانه و وارونه جلوه دادن حقیقت به کار رفته است؛ جایی که یک شیاد ماهیت پلید خود را پشت ظاهری موجه پنهان میکند. این اصطلاح امروزه کاربرد عامیانه ندارد و صرفاً یک ترکیب دانشنامهای و متون کلاسیک به شمار میرود.