یعنی چه
واژهای ادبی و ترکیبی است که از ترکیب «عبیر» (نوعی ماده بسیار خوشبو) و پسوند «آمیز» (از مصدر آمیختن) ساخته شده است. این صفت برای توصیف هر چیز عطرآگین و خوشبو، به ویژه باد، خاک یا زلف معشوق در ادبیات به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح عین و سکون راء در حالت ترکیبی است: [‘abīr-āmīz]
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، این واژه به عنوان پاسخ ۸ حرفی برای راهنماهایی چون «معطر»، «عطرآگین» یا «آمیخته با بوی خوش» کاربرد دارد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه همگی بر ویژگی معطر بودن و داشتن بوی خوش دلالت دارند.
به عربی
در زبان عربی از واژههایی که نشاندهنده پراکنده شدن بوی خوش در فضا هستند برای معادلسازی استفاده میشود.
به فارسی
واژههای مترادف اصیل و پرکاربرد فارسی برای عبیرآمیز شامل عطرآمیز، خوشبو، عبیرآلود و مشکسا میباشند.
نماد چیست
در شعر کلاسیک فارسی، بهویژه در دیوان حافظ، عبیرآمیز بودن خاک یا باد صبا نمادی از اثر قدم معشوق، آراستگی معنوی، لطافت بهشتی و پراکنده شدن شمیم حضور محبوب است.
جمعبندی و توضیح کامل عبیرآمیز
واژه «عبیرآمیز» یک صفت مرکب ادبی و بسیار زیبا در زبان فارسی است که از ترکیب واژه عربی «عبیر» (معجونی گرانبها و بسیار خوشبو از مشک، زعفران و گلاب) با بخش فارسی «آمیز» (بن مضارع آمیختن) پدید آمده است. این کلمه در لغت به معنای عطرآگین، معطر و آمیخته به بوی خوش است.
در اشعار سبک عراقی و به ویژه غزلیات حافظ شیرازی، این واژه کاربردی نمادین دارد و معمولاً برای توصیف خاک کوی معشوق، نسیم صبا یا تارهای زلف یار به کار میرود که به دلیل حضور محبوب، متبرک و خوشبو شدهاند. این کلمه با داشتن ۸ حرف، یکی از پاسخهای دقیق در حل جدول کلمات متقاطع نیز به شمار میرود.