یعنی چه
در زبان فارسی به کسی که مارهای زنده را از طبیعت صید میکند یا با نگهداری و نمایش دادن آنها در معرکهها روزگار میگذراند، مارگیر میگویند. این واژه در متون کهن به معنای افسونگر مار نیز به کار رفته و در مفهوم کنایی به فرد محیل و مکار اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت mār-gīr تلفظ میشود که از دو بخش «مار» و «گیر» (بن مضارع از گرفتن) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق و مستقیم برای این واژه در جدول ۶ حرف دارد. از دیگر جایگزینهای رایج در جدول میتوان به مارافسای و حاوی اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به نوع فعالیت به دو صورت ترجمه میشود؛ برای معرکهگیران خیابانی از واژه Charmer و برای شکارچیان واقعی از Catcher استفاده میکنند.
به عربی
در زبان عربی واژه «حاوی» یا اصطلاح «ساحر الأفاعي» دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم مارگیر هستند.
به ترکی
در ترکی استانبولی برای فردی که با مار نمایش میدهد اصطلاح اول و برای کسی که آن را صید میکند اصطلاح دوم به کار میرود.
نماد چیست
در فرهنگ عامه، مارگیر نماد معرکهگیری و بازی با خطر است. اما در ادبیات عرفانی و تعلیمی فارسی، به ویژه در داستان معروف مارگیر و اژدها در مثنوی معنوی مولانا، مارگیر نماد انسان طماع و غافلی است که مهار نفس اماره خود را در دست ندارد و در نهایت توسط همان نفس (که به مار فسرده تشبیه شده) نابود میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مارگیر
واژه «مارگیر» یک صفت فاعلی مرکب مرخم و اصیل در زبان فارسی است که از ترکیب «مار» و بن مضارع «گیر» ساخته شده است. این کلمه در درجه اول به شغل و حرفه صید مار یا نمایشهای خیابانی با مارهای زنده اشاره دارد که در گذشته با عنوان مارافسایی یا معرکهگیری نیز شناخته میشده است.
از نظر فرهنگی و ادبی، این واژه بار معنایی عمیقی دارد؛ چرا که در ادبیات کلاسیک ما، به ویژه در حکایتهای تمثیلی مولانا، به عنوان نمادی از غفلت انسانی و مواجهه خطرناک با نفس سرکش به کار رفته است. در زبانهای دیگر مانند انگلیسی، عربی و ترکی نیز معادلهای دقیق آن بسته به جنبه صیاد بودن یا نمایشدهنده بودن تفاوت جزیی دارد.