یعنی چه
این عبارت برای توصیف ویژگی، پاداش، رفتار یا جایگاهی به کار میرود که کاملاً با میزان ارزش، شأن، استعداد یا توانایی یک فرد یا یک موقعیت هماهنگی و تناسب داشته باشد؛ به طوری که حق مطلب ادا شود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت ترکیبی عطف با واو مجهول یا ضمه کشیده در بخش اول و کسر شین و سین در بخش دوم است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، با توجه به تعداد حروف درخواستی طراح، میتوانید از خود عبارت دوازده حرفی یا مترادفهای دقیق آن استفاده کنید.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن متن، واژههای متعددی برای رساندن این مفهومِ همسنگی و تناسب وجود دارد.
به عربی
در زبان عربی واژه جَدیر و لائق دقیقترین همپوشانی معنایی را با این ترکیب دارند.
به فارسی
هر دو جزء این ترکیب کاملاً پارسی اصیل هستند. «درخور» از مصدر درخوردن (موافق بودن) و «شایسته» صفت مفعولی/فاعلی از مصدر کهن شایستن (سزاوار بودن) است.
جمعبندی و توضیح کامل درخور و شایسته
عبارت ترکیبی «درخور و شایسته» از دو واژه هممعنی و اصیل فارسی تشکیل شده است که در کنار هم برای تاکید بیشتر بر معنای اهلیت، کفایت و تناسب کامل به کار میروند. این مفهوم نشاندهنده تطابق دقیق میان رتبه، پاداش یا رفتار با شأن واقعی یک پدیده یا انسان است.
در ریشهشناسی زبانی، این کلمات ریشه در متون کهن و پارسی میانه دارند؛ جایی که شایستن به معنای توانستن و سزاواری بوده است. در فرهنگ اسلامی و قرآنی نیز هرچند این لفظ فارسی عیناً وجود ندارد، اما مفاهیمی چون عمل صالح، کفء و جدارت دقیقاً بازتابدهنده همین معنای والای تناسب و شایستگی هستند.