یعنی چه
ترکیبی از دو واژهٔ هممعناست؛ میل به معنی تمایل و رغبت درونی به چیزی، و خواهش به معنی درخواست، تمنا و آرزو است. این عبارت برای تأکید بر شدت احساس و گرایش به کار میرود.
تلفظ
واژهٔ میل با فتح مَیم (در اصل عربی) اما در فارسی رایج با کسره (مِیل) و واژهٔ خواهش با واو معدوله (که خوانده نمیشود) به صورت خواهِش تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند رغبت، تمایل، اشتیاق، هوس و آرزو نیز به کار میروند؛ اما خود عبارت دقیقاً ۹ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به لحن متن و میزان شدت آن، از واژگان متفاوتی استفاده میشود که دزایر برای میلهای شدیدتر است.
به عربی
در زبان عربی مفهوم گرایش نفسانی و خواهشهای درونی اغلب با کلمات رغبت، هوی و شهوت بیان میشود.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و کلاسیک، میل و خواهش نماد کشش نفس انسانی است؛ در جنبه منفی نماد وابستگی دنیوی و در جنبه مثبت نماد اشتیاق به کمال و حقیقت است.
جمعبندی و توضیح کامل میل و خواهش
عبارت «میل و خواهش» یک ترکیب عطفی تأکیدی در زبان فارسی است که از یک واژه با ریشهٔ عربی (میل) و یک واژه با ریشهٔ اصیل پارسی (خواهش از مصدر خواستن) تشکیل شده است. این ترکیب نشاندهندهٔ گرایش عمیق درونی، تمایل قلب و تقاضای نفس برای رسیدن به یک هدف، مطلوب یا آرزو است.
در فرهنگ و ادبیات کلاسیک، این مفهوم دو رویه دارد؛ گاهی در بستر اخلاق و عرفان به عنوان «هوای نفس» و تمایلات مادی گذرا نکوهش میشود و گاهی در قالب اشتیاق و رغبت قلبی به سوی معشوق حقیقی و کمال انسانی ارزشمند شمرده میشود. در نمادشناسی نیز این حالت را به آتش سوزان یا جاذبهٔ آهنربا تشبیه میکنند.