یعنی چه
کسی که رفتار، عمل و کردارش بر پایهٔ راستی، حق و درستی است؛ نیکوکار، امین و باایمان. این واژه برای توصیف افرادی به کار میرود که در کار و رفتار خود صداقت و اصالت دارند و اعمالشان با اصول اخلاقی و انسانی مطابقت دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «دُرُست کِردار» (dorost-kerdār) است که از دو بخش «دُرُست» و «کِردار» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ «درست کردار» به عنوان پاسخ ۹ حرفی برای راهنماهایی مثل «نیکوکار»، «صالح» یا «راستکردار» استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم درستکردار از صفتهایی که به صداقت، صالح بودن و رفتار درست اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژگانی چون صالح و امین دقیقترین همپوشانی معنایی را با این اصطلاح فارسی دارند.
در قرآن
خودِ واژهٔ «درست کردار» به دلیل ریشهٔ فارسی در متن عربی قرآن وجود ندارد، اما به عنوان برابرِ نهاد اصطلاحی برای مفاهیمی چون «الصّالِحات» (در آیه وعملوا الصالحات) و در توصیف انسانهای حکیم و مومن در ترجمههای فارسی قرآن به وفور استفاده شده است.
نماد چیست
در اندیشه و فرهنگ ایرانی، این واژه یادآور و نماد اصل «کردار نیک» (یکی از سه رکن آئین زرتشت: گفتار نیک، پندار نیک، کردار نیک) است که نماد مادی و بصری آن نشان فروهر است و در ادبیات، مظهر هماهنگی کامل میان گفتار و رفتار انسان به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل درست کردار
واژهٔ «درست کردار» یک ترکیب وصفی اصیل و زیبای فارسی است که از پیوند دو کلمهٔ «درست» و «کردار» پدید آمده است. این کلمه در ادبیات اخلاقی و عرفانی ایران جایگاه ویژهای دارد و به فردی اشاره میکند که نه تنها در سخن، بلکه در عمل و رفتار روزمره خود نیز بر مدار حق، انصاف، صداقت و نیکوکاری گام برمیدارد.
از نظر ریشهشناسی، هر دو جزء این واژه ریشه در زبان پهلوی دارند و نشاندهنده قدمت دیرینهٔ ستایشِ راستکرداری در فرهنگ ایرانی است. این مفهوم با ارزشهای والای انسانی و دینی همچون عمل صالح همخوانی کامل دارد و مظهر یک انسان قابل اعتماد و امین در جامعه است.