یعنی چه
عبارت «کل شیعه» یک ترکیب وصفی و نحوی از دو واژهٔ عربی «کل» (به معنی همه و تمام) و «شیعه» (به معنی پیروان و یاران حضرت علی علیهالسلام و اهلبیت) است. این اصطلاح برای اشاره به عموم شیعیان، کل جمعیت یا جغرافیای جهان تشیع به کار میرود و یک مدخل لغوی مستقل و اصطلاحی به شمار نمیرود، بلکه یک عبارت عامساز است.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب با ضمهٔ کاف و تشدید لام در کلمهٔ اول و کسرِ اضافه به واژهٔ دوم است: کُلِّ شِیعَه.
در جدول
در سوالات طراحان جدول، عبارت «کل شیعه» دقیقاً دارای ۶ حرف (ک، ل، ش، ی، ع، ه) است و پاسخ مستقیم آن خودِ این ترکیب یا معادلهایی نظیر «همه شیعیان» میباشد.
به انگلیسی
برای ترجمهٔ این مفهوم به زبان انگلیسی، از عباراتی که نشاندهندهٔ کل جامعه یا پیروان تشیع باشد استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی که ریشهٔ اصلی این کلمات است، برای بیان این معنا از ساختار مضاف و مضافالیه همراه با الف و لام تعریف استفاده میشود.
در قرآن
عبارت ترکیبی «کل شیعه» به این صورت پیوسته در متن قرآن کریم وجود ندارد. با این حال، واژهٔ «شیعه» و جمع آن «شِیَع» چندین بار در آیات قرآنی به معنای لغوی آن یعنی «پیرو، گروه یا حزب» به کار رفته است؛ مانند آیه ۸۳ سوره صافات: «وَإِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ» که ابراهیم (ع) را از پیروان و شیعیان نوح (ع) معرفی میکند.
جمعبندی و توضیح کامل کل شیعه
عبارت «کل شیعه» یک واژهٔ مستقل، متمایز یا اصطلاح خاص در لغتنامهها نیست؛ بلکه یک ترکیب اضافه و ساختار نحوی برگرفته از زبان عربی است که در زبان فارسی کاربرد دارد. این عبارت از دو جزء «کل» به معنای تمام و همه، و «شیعه» به معنای پیروان امام علی (ع) و خاندان نبوت تشکیل شده است و در مجموع به معنای عموم جامعهٔ تشیع و همگی شیعیان دلالت دارد.
از نظر ساختار مذهبی و جغرافیایی، وقتی از این اصطلاح استفاده میشود، هدف در بر گرفتن تمامی فرقهها، جمعیتها و پیروان مذهب تشیع در سراسر جهان است. ریشهٔ واژگان آن به زبان عربی (ش-ی-ع) بازمیگردد که مفهوم پیروی کردن و همراهی را میرساند.
در متون قرآنی، اگرچه واژهٔ مفرد «شیعه» یا جمع آن «شیع» به معنای لغوی (گروه و پیروان) در قصص انبیاء گذشته به کار رفته، اما ترکیب «کل شیعه» ابداع و کاربردی ثانویه در زبان و ادبیات دینی و اجتماعی برای اشاره به کل آحاد این مذهب است.