یعنی چه
بدخلقی به حالت یا ویژگی فردی گفته میشود که به دلیل کمتحملی یا تندمزاجی، رفتاری سرد، زننده یا خشمآلود از خود بروز میدهد. این صفت معمولاً با ترشرویی و کجخلقی همراه است و باعث ناخشنودی اطرافیان میشود.
تلفظ
واژه بدخلقی از نظر آوایی به صورت [بَدْ خُلْ قی] تلفظ میشود که شامل پیشوند فارسی «بَد»، واژه عربی «خُلْق» و یای حاصل مصدر است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، واژه «بدخلقی» به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای مفاهیمی چون بدرفتاری، کجخلقی، دشوارخویی و تندمزاجی به کار میرود.
به انگلیسی
اصطلاحات رایج در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم بدخلقی و تندمزاجی شامل واژگان فوق هستند.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به این صفت ناپسند اخلاقی و رفتاری از ترکیبات و کلماتی نظیر سوء الخلق استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بدخلقی
واژه «بدخلقی» یک واژه مرکب اتصالی در زبان فارسی است که از سه جزء تشکیل شده است: پیشوند کهن و سلبی «بد» به معنای زشت و ناپسند، واژه وامگرفته از عربی «خُلق» به معنی خوی و منش، و در نهایت «یای» حاصل مصدر فارسی. این اصطلاح به صفت یا حالتی اشاره دارد که فرد در مواجهه با دیگران دچار تنگحوصلگی، تندمزاجی یا ناسازگاری میشود.
اگرچه واژه ترکیبی «بدخلقی» به این شکل در قرآن کریم نیامده است، اما مفاهیم مقابل آن و توصیف رفتارهای تندخویانه به طور دقیق مطرح شده است. به عنوان مثال، در آیه ۱۵۹ سوره آلعمران از واژگان «فَظّ» به معنی تندخو و «غَلِیظَ الْقَلْب» به معنی سختدل برای تبیین این حالت استفاده شده و در مقابل، نرمخویی و حسن خلق مایه انسجام جامعه دانسته شده است.
در ادبیات سمبلیک سنتی، بدخلقی را با نمادهایی چون گیاه تلخ «حنظل» یا «خار» توصیف میکردند که نشاندهنده دلآزردگی و ناآرامی است. از منظر روانشناسی مدرن نیز این حالت به عنوان نشانه روانی منفی و شاخصی از تحریکپذیری یا خستگی مفرط تلقی میشود که روابط اجتماعی فرد را تحت تأثیر قرار میدهد.