یعنی چه
«المُقیت» یکی از نامهای الهی (اسماء الحسنی) در اسلام است. این واژه به کسی اشاره دارد که «قُوت» (غذا و نیاز ضروری برای ادامهٔ حیات و سُدّ جوع) هر موجود را به اندازهٔ لازم و دقیق به او میرساند. همچنین در تفاسیر و متون لغوی به معنای نگهبان، شاهد، تدبیرکننده، کفایتکننده و توانا بر هر چیز نیز به کار رفته است.
تلفظ
این کلمه با ضمّ میم، فتح قاف، سکون یاء و تاء تلفظ میشود: [اَ لْ مُ قی تْ]. از نظر ساختاری اسم فاعل از باب افعال (أقَاتَ / يُقِيتُ) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «از نامهای خداوند»، «روزیدهنده و نگهبان» یا «صفتی برای خدا در سوره نساء»، کلمه ۶ حرفی «المقیت» مد نظر است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی اسماء الحسنی، این واژگان برای رساندن مفهوم تدبیر و تأمین نیازهای موجودات توسط خداوند استفاده میشوند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل «قوتبخش» (کسی که طعام و توان بدنها را میرساند)، «روزیدهنده»، «نگهبان»، «گواه» و «توانمند» است.
در قرآن
این نام مبارک تنها یکبار در قرآن کریم ذکر شده است: «...وَكَانَ اللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ مُقِيتًا» (سوره نساء، آیه ۸۵) که به معنای نگهبان، توانا و تأمینکننده نیازهای هر چیز ترجمه میشود.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و برداشتهای عرفانی، «المقیت» نماد اطمینان و اعتماد به تدبیر الهی است؛ اینکه هر موجودی در سایه حفاظت خداوند، دقیقاً به اندازه نیاز حیاتی خود (جسمی و معنوی) بهرهمند میشود. این نام مظهر آرامش دل، تقویت روح و توسعه برکت در زندگی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل المقیت
واژهٔ مبارک «المُقیت» یکی از نامهای نیکوی خداوند (اسماء الحسنی) است که ریشه در مفهوم «قُوت» به معنای غذای ضروری و مایهٔ ادامهٔ حیات دارد. این صفت الهی نشاندهندهٔ آن است که پروردگار نه تنها آفرینندهٔ موجودات است، بلکه نیازهای حیاتی و مادی آنها را لحظهبهلحظه، با دقت کامل و بدون منت تأمین و تدبیر میکند.
این کلمه در لغت علاوه بر روزیرسانی، به مفاهیمی همچون حفاظت، توانایی مطلق، گواهی دادن و کفایت کردن نیز اشاره دارد. در قرآن کریم این اسم تنها یکبار در اواخر آیه ۸۵ سوره نساء آمده است تا یادآور اقتدار و مراقبت همهجانبه خداوند بر تمام امور هستی باشد.
از منظر عرفانی و معنوی، توجه به نام المقیت سبب تقویت روحیه توکل و آرامش خاطر انسان میشود؛ چرا که باور به این صفت مظهر آن است که تعادلی دقیق میان نیازهای آفریدهها و عطای الهی برقرار است و خداوند متعال نسبت به تأمین ابعاد مادی و معنوی بندگان خود همواره توانا و مقتدر است.