یعنی چه
نافلزات به دستهای از عناصر در جدول تناوبی (مانند کربن، نیتروژن، اکسیژن و گوگرد) گفته میشود که برعکس فلزات، عایق یا نیمهرسانای گرما و الکتریسیته هستند، خاصیت چکشخواری ندارند، شکنجهمند یا گازی شکل هستند و سطح براقی ندارند. این عناصر در واکنشهای شیمیایی تمایل دارند الکترون بگیرند و یون منفی (آنیون) تشکیل دهند.
تلفظ
این واژه به صورت [نا / فِ / لِز / زات] تلفظ میشود. «نا» پیشوند نفی فارسی، «فلز» با تشدید روی حرف ز، و «ات» نشانه جمع است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با توجه به تعداد حروف (۷ حرف)، خودِ کلمه «نافلزات» یا معادلهای آن مانند «غیرفلزات» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این گروه از عناصر از واژه Nonmetals استفاده میشود.
به فارسی
این کلمه ترکیبی از پیشوند نفی پارسی «ناـ» و واژه معرب «فلز» همراه با نشانه جمع است که معادل خالصتر آن در زبان فارسی «غیرفلزات» یا «عناصر غیرفلزی» میشود.
نماد چیست
گروه نافلزات به عنوان یک دسته کلان در جدول تناوبی نماد شیمیایی واحد و تکحرفی ندارد؛ اما تکتک عناصر این گروه نمادهای خود را دارند (مانند O برای اکسیژن). در برخی نمودارهای ساختاری و متون پیشرفته شیمی، کل این دسته را به اختصار با NM (مخفف Non-Metal) نمایش میدهند.
جمعبندی و توضیح کامل نافلزات
نافلزات بخش مهمی از عناصر جدول تناوبی را تشکیل میدهند که برخلاف فلزات، ویژگیهایی چون رسانایی بالای الکتریکی و حرارتی، چکشخواری و درخشندگی را ندارند. این عناصر که بیشتر در سمت راست جدول تناوبی جای گرفتهاند، نقش حیاتی در ساختار موجودات زنده و اتمسفر زمین دارند؛ برای نمونه، اکسیژن، کربن و هیدروژن از مهمترین نافلزات جهان به شمار میروند.
از نظر فیزیکی، نافلزات در دماهای معمولی میتوانند به صورت گاز، مایع (مانند برم) یا جامدات شکننده باشند. از نظر شیمیایی نیز این عناصر به دلیل داشتن الکترونهای لایه ظرفیت متمایل به گرفتن الکترون هستند تا به آرایش گاز نجیب برسند، به همین دلیل پیوندهای کووالانسی پایدار یا ترکیبات یونی با فلزات ایجاد میکنند.