یعنی چه
عیادت در اصلِ لغت به معنی مطلقِ دیدار و ملاقات کسی است، اما به دلیل فراوانی استفاده در زبان فارسی، به ملاقات، احوالپرسی و سر زدن به شخص بیمار اختصاص یافته است.
مترادف
هم خانواده
ریشه
این واژه از «عِیادة» عربی وارد زبان فارسی شده است و از ریشه «ع و د» (عادَ) به معنی بازگشتن و تکرار کردن میآید. از این رو عیادت یعنی بازگشتن و تکرار دیدار با شخص بیمار.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با کسره حرف عین و فتح حرف دال به صورت عِیادَت (/’eyādat/) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «بیمارپرسی» یا «سر زدن به بیمار» از کلمه ۵ حرفی عیادت استفاده میشود.
به انگلیسی
به عربی
به ترکی
به فارسی
زیباترین و دقیقترین معادل اصیل فارسی برای این واژه، «بیمارپرسی» است که دقیقاً همین معنا را میرساند.
جمعبندی و توضیح کامل عیادت
واژه عیادت ریشه در فرهنگ اخلاقی، مذهبی و اجتماعی جامعه دارد و به معنای رفتن به بالین شخص بیمار، احوالپرسی و دلجویی از اوست. این کلمه که از ریشه عربی «عود» به معنای بازگشت گرفته شده، به این نکته ظریف اشاره دارد که دیدار با بیمار نباید تنها یک بار باشد، بلکه تکرار و بازگشت برای باخبر شدن از احوال او ارزش این عمل را کامل میکند.
در فرهنگ فارسی و اسلامی، عیادت یک آیین اخلاقیِ بسیار ارزشمند و نمادی از همدلی، نوعدوستی و پیوندهای عاطفی عمیق میان اعضای جامعه است. هرچند این واژه عیناً در متن قرآن کریم نیامده، اما در روایات و احادیث مذهبی تأکید فراوانی بر آن شده و آن را از اعمال مستحب و نشانههای رحمت و مسئولیت اجتماعی میدانند.
از نظر ساختار کلمهای، عیادت واژهای پنج حرفی است که در زبان عامه و ادبیات به عنوان مترادفی برای بیمارپرسی و تفقد به کار میرود و معادلهای آن در زبانهای انگلیسی و ترکی نیز مستقیماً به مفهوم «دیدار با بیمار» اشاره دارند.