فترت یعنی چه؟ مترادف آن

جمع‌بندی و توضیح کامل فترت

واژهٔ «فترت» از ریشهٔ عربی «ف ت ر» به معنای سست شدن و آرام گرفتن پس از شدت وارد زبان فارسی شده است. این کلمه در دو قلمرو عمده معنایی کاربرد دارد؛ نخست در معنای روان‌شناختی و فیزیکی به حالت سستی، ضعف، بی‌حالی و کاهش نیرو گفته می‌شود که به آن «فتور» نیز می‌گویند. دوم در معنای زمان‌شناختی، تاریخی و سیاسی که به معنای وقفه، گسستگی و فاصلهٔ میان دو رویداد، دو تمدن یا دو دورهٔ حکومتی است؛ به طوری که اقتدار قبلی از بین رفته و اقتدار بعدی هنوز جایگزین نشده باشد.

در فرهنگ اسلامی و قرآنی، دوران فترت به طور خاص به فاصلهٔ زمانی طولانی میان زمان رحلت حضرت عیسی (ع) تا بعثت پیامبر اسلام (ص) اطلاق می‌شود که در آن وحی مستقیم و پیامبر تشریعی جدیدی ظهور نکرد. به دلیل شباهت املایی و آوایی، این واژه گاهی به اشتباه با «فطرت» (به معنی سرشت و ذات آفرینش) یکسان پنداشته می‌شود، در حالی که از نظر ریشه و معنا کاملاً با یکدیگر متفاوت هستند.