یعنی چه
اسفباری (حاصل مصدر از اسفبار) به معنای حزنانگیزی، اندوهباری، رقتبار بودن و پدید آوردن وضعیتی بسیار ناراحتکننده و توأم با افسوس فراوان است. این کلمه برای توصیف اوضاع، احوال یا شرایطی به کار میرود که شدت ناگواری یا غمانگیزی آن دلخراش و مایه تأسف باشد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «اَسَفْباری» (asaf-bāri) است که از بخش اول عربی (اَسَف) و بخشهای فارسی (بار + ی) تشکیل شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول کلمات، پاسخ به عنوان صفت یا حالت ناگوار، خود واژه «اسفباری» با ۷ حرف یا «اسفبار» با ۵ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم حاصل مصدر اسفبار بودن، از واژگانی استفاده میشود که به ماهیت مایه تأسف یا دلسوزی بودن اشاره دارند.
به عربی
در زبان عربی برای توصیف این حالت از واژههایی با ریشه مأساة (تراژدی) یا فاجعه استفاده میشود، هرچند خود ریشه «اسف» نیز به صورت صفت کاربرد دارد.
به ترکی
در ترکی استانبولی عباراتی که به حالت دردناک یا وضعیت نیازمند ترحم و افسوس اشاره دارند، معادل این واژه قرار میگیرند.
به فارسی
واژههای مترادف و جایگزین فارسی برای این مفهوم عبارتند از: رقتباری، اندوهباری، اسفناکی، غمناکی، حسرتباری و غمانگیزی. این کلمات همگی بیانگر وخامت و ناراحتکننده بودن یک شرایط هستند.
نماد چیست
این واژه یک صفت انتزاعی برای حالات و شرایط ناگوار است و نماد مادی یا باستانی خاصی برای آن در فرهنگها ثبت نشده است. با این حال، در ادبیات معاصر نمادی از وضعیتهای بحرانی، شکستهای سنگین یا حوادث بسیار ناگوار به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل اسفباری
واژه «اسفباری» حاصل مصدری ترکیبی از ریشه عربی «اَسَف» (به معنی اندوه سخت و خشم) و پسوند دارندگی فارسی «بار» به همراه «ی» مصدری است. این کلمه به معنای رقتباری، اندوهباری و غمناک بودن شرایط به کار میرود و بروز یک وضعیت بسیار ناراحتکننده، ویرانگر یا توأم با خرابی را توصیف میکند که دل هر بینندهای را به درد میآورد.
بررسی منابع واژگانی نشان میدهد که در برخی متون صفت «اسفبار» یا «اسفانگیز» به عنوان شکل استانداردتر و رایجتر شناخته میشود، اما کلمه اسفباری نیز دقیقاً همان معنای اسفناک بودن و حالت رقتانگیز یک ماجرا یا موقعیت را منتقل میسازد. ریشه این کلمه (أسف) در قرآن کریم نیز به معنای اندوه شدید و خشم به کار رفته است، هرچند ترکیب فارسی آن صبغه ادبی و خبری معاصر دارد.