یعنی چه
«شربوا» یک فعل عربی از ریشه «ش ر ب» است که در دو حالت صیغهای کاربرد دارد: اگر به صورت ماضی (شَرِبُوا) باشد به معنای «آنها نوشیدند» (جمع مذکر غایب) است و اگر به صورت امر (اِشْرَبُوا) با الفِ ابتدایی خوانده شود به معنای «بنوشید» (جمع مذکر مخاطب) خواهد بود. در متون ادبی و عرفانی، این کلمه کنایه از جذب کامل یک مفهوم، عشق یا معرفت در قلب و جان است.
در جدول
این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک فعل پنجحرفی قرآنی و عربی با راهنمای «نوشیدند» یا «بنوشید» مطرح میشود.
به انگلیسی
بسته به ساختار زمان فعل در جمله، در زبان انگلیسی از معادل گذشته ساده یا حالت امری فعل نوشیدن استفاده میشود.
به عربی
این واژه در زبان عربی معیار به عنوان فعل ماضی مبنی بر ضم به دلیل اتصال به واو جماعت، یا فعل امر مبنی بر حذف نون شناخته میشود.
به فارسی
در برگردان دقیق به زبان فارسی، با توجه به سیاق متن متن قرآنی یا ادبی، به صورت فعلهای «نوشیدند»، «آشامیدند»، «سرکشیدند» یا در حالت امری «بنوشید» ترجمه میشود.
در قرآن
این واژه و ریشه آن حضور پررنگی در مصحف شریف دارند؛ مانند آیه ۲۴۹ سوره بقره («فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلَّا قَلِيلًا») در داستان طالوت که به معنای نوشیدن عینی آب است. همچنین در آیه ۳۱ سوره اعراف («وکلُوا وَاشْرَبُوا») به صورت امری آمده است. شایان ذکر است که شکل مجهول آن در آیه ۹۳ بقره («وَأُشْرِبُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ») به کار رفته که استعارهای شگفتانگیز از نفوذ و رسوخ کامل محبت گوساله در اعماق دلهای کفرپیشه است.
جمعبندی و توضیح کامل شربوا
واژه «شربوا» یک فعل اصیل عربی از ریشه (ش ر ب) است که وارد ادبیات دینی، قرآنی و عرفانی فارسیزبانان شده است. این کلمه در حالت ماضی به معنای «آنها نوشیدند» و در حالت امری به صورت «بنوشید» ترجمه میشود و دقیقاً از پنج حرف تشکیل شده است که در مواجهه با سوالات جدولهای کلمات متقاطع کاربرد دارد.
در فرهنگ اسلامی و تفسیر آیات قرآن کریم، این واژه علاوه بر کاربرد واقعی و فیزیکی خود یعنی آشامیدن آب و مایعات، مقاصد استعاری زیبایی را نیز حمل میکند؛ مفاهیمی همچون سیراب شدن معنوی، تقسیم حقابه و سهم آب، و یا حتی جذبِ تام و نفوذ یک باور (مانند عشق یا کفر) در زوایای قلب انسان که در آیه «أُشْرِبُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ» به اوج زیبایی خود میرسد.