یعنی چه
ترکیب «جلوه و شکوه» به معنای نمایش زیبایی، عظمت، جلال و درخشندگی چشمگیر است؛ حالتی که در آن ویژگیهای ظاهری یا معنوی یک پدیده با ابهت و جذابیت فراوان به تصویر کشیده میشود.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «جِلْوِه» (مصدر عربی با تلفظ رایج فصیح) و «شُکوه» (واژهٔ اصیل فارسی) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ دقیق این عبارت بر اساس تعداد حروف «جلوه و شکوه» (بدون احتساب فاصله) ۹ حرف است.
به انگلیسی
معادلهای دقیق انگلیسی برای رساندن این مفهوم ترکیبی شامل کلماتی چون Splendor ،Grandeur ،Magnificence و Glory هستند.
در قرآن
خود این ترکیب دو کلمهای در قرآن وجود ندارد. اما ریشه کلمه «جلوه» در قالب فعل «تَجَلَّىٰ» (مانند آیه ۱۴۳ اعراف: فَلَمَّا تَجَلَّىٰ رَبُّهُ لِلْجَبَلِ) آمده و برای مفهوم «شکوه» نیز از تعابیری مانند «ذو الجلال والإکرام» استفاده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل جلوه و شکوه
ترکیب واژگانی «جلوه و شکوه» یک تعبیر آمیختهٔ عربی-فارسی است. واژهٔ «جلوه» ریشه در زبان عربی دارد و به معنای نمایان شدن و آشکار ساختن زیبایی است، در حالی که «شکوه» واژهای با ریشهٔ اصیل ایرانی (از واژهٔ پهلوی اشکوه) به معنی عظمت، جلال و هیبت است. ترکیب این دو کلمه در کنار هم، تصویری کامل از زیبایی همراه با ابهت را پدید میآورد.
در ادبیات فارسی و متنهای رسمی، این عبارت برای توصیف فضاها، بناهای تاریخی، مراسمهای رسمی یا مظاهر طبیعت به کار میرود که همزمان حس تحسین زیباشناختی و احترام ناشی از بزرگی را در بیننده برمیانگیزند. برای مثال جملاتی نظیر «تخت جمشید هنوز جلوه و شکوه ایران باستان را به رخ میکشد»، کاربرد دقیق آن را نشان میدهد.
نکتهٔ قابل توجه در نگارش و تلفظ این واژه، تفکیک آن از کلمهٔ همآوای «شِکوه» (به معنی گله و شکایت) است. در این ترکیب، حرف شین با ضمه (شُکوه) خوانده میشود تا معنای اصیل جلال و حشمت را حفظ کند.