یعنی چه
تعلل کننده به فردی گفته میشود که ارادهٔ کافی برای شروع یا تکمیل کارها در زمان مقرر را ندارد و با بهانهجویی، عذر تراشیدن یا پرداختن به امور کماهمیتتر، کارهای اصلی خود را عقب میاندازد.
تلفظ
این واژه از ترکیب واژهٔ عربی «تعلل» و صفت فاعلی فارسی «کننده» تشکیل شده و به صورت [تَعَلُّلْ کُنَنْدِه] تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، برای راهنمای «امروز و فردا کننده» یا «بهانهجو در کار»، بسته به تعداد حروف، واژههایی چون تعلل کننده، مسامحهکار یا مماطل استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی دقیقترین معادل برای فردی که دچار تعلل پثولوژیک یا عادت عقب انداختن کارهاست، واژه Procrastinator است.
به عربی
در زبان عربی از ریشه «مطل» واژه مماطل (کسی که وقتکشی میکند) و از مفهوم تسویف، واژه مسوف (کسی که مدام سوف میگوید؛ یعنی به زودی انجام میدهم) کاربرد دارد.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج فارسی برای این صفت عبارتند از: اهمالکار، مسامحهکار، درنگکننده، سهلانگار و در اصطلاح عامیانه لفتدهنده.
جمعبندی و توضیح کامل تعلل کننده
تعلل کننده به کسی اصطلاح میشود که کار امروز را به فردا میاندازد. این رفتار معمولاً ناشی از تنبلی ساده نیست، بلکه ریشههای روانی مانند ترس از شکست، کمالگرایی منفی، یا عدم تمرکز دارد. فرد تعلل کننده با اینکه میداند عقب انداختن کار به ضرر اوست، اما موقتاً برای فرار از اضطراب به کارهای جنبی پناه میبرد.
در ریشهشناسی، این واژه ترکیبی از «تعلل» عربی (از ریشه ع ل ل به معنی بهانه آوردن) و «کننده» فارسی است. در فرهنگهای رفتاری و نمادشناسی مدرن، این مفهوم معمولاً با ساعت شنی یا حیوان تنبل نمایش داده میشود که نشاندهنده اتلاف زمان و سستی در تصمیمگیری است.