یعنی چه
«شعر الغیاث» اصطلاحی است برای اشاره به سرودهها و اشعاری (بهویژه غزل معروف حافظ) که در آنها واژهٔ «الغیاث» به عنوان ترجیع، ردیف یا مضمون اصلی برای بیان دادخواهی، فغان و استغاثه به کار رفته است.
تلفظ
این ترکیب در زبان فارسی به صورت مضاف و مضافالیه و با کسرهٔ غین در واژهٔ دوم تلفظ میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این مفهوم به اشعاری که مضمون آنها استمداد، طلب نجات و فریاد کمکخواهی است اشاره دارد.
به عربی
در ادبیات عرب به این نوع مضامین که در آن پناه جستن و فریادرسی موج میزند، استغاثه میگویند.
به فارسی
معادل فارسی خالص آن را میتوان اشعار دادخواهی، فغاننامه یا سرودههای دستگیری و پناه جویی نامید.
نماد چیست
این مفهوم در ادبیات و عرفان نماد بیبضاعتی و ناچاری سالک یا عاشق در برابر عظمت، جفا یا تقدیر معشوق است که تکرار آن حس اضطراب و بیپناهی را القا میکند.
جمعبندی و توضیح کامل شعر الغیاث
عبارت «شعر الغیاث» به خودی خود یک واژه مستقِل در لغتنامه نیست، بلکه اشاره به سرودههایی دارد که واژهٔ عربی «الغیاث» (به معنی فریادرسخواهی و امان) در آنها نقش کلیدی دارد. مشهورترین نمونهٔ آن در زبان فارسی، غزل شماره ۹۶ دیوان حافظ شیرازی با مطلع «درد ما را نیست درمان الغیاث / هجر ما را نیست پایان الغیاث» است.
واژهٔ الغیاث از ریشه عربی (غ-و-ث) به معنی پناه جستن و دادخواهی است. شاعران کلاسیک با استفاده از این واژه در اشعار خود، فضای عاطفیِ سنگین، اضطراب عاشق و بیپناهی انسان در برابر سختیهای هجران یا مسیر سلوک را به تصویر میکشند و مخاطب را با عمق نیاز و تضرع خود همراه میسازند.