یعنی چه
واژه «تُحِبّوا» فعل مضارع از باب افعال (أَحَبَّ - يُحِبُّ) و صیغه جمع مذکر مخاطب است. این کلمه به معنای تمایل قلبی داشتن، دوست داشتن و پسندیدن چیزی یا کسی توسط یک گروه مخاطب (شما) به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت [تُ-حِبْ-بوا] است که ضمه روی حرف ت، کسره و تشدید روی حرف ب قرار دارد و الف انتهای آن خوانده نمیشود (الف فارقه).
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، در پاسخ به راهنمای «دوست بدارید (عربی)»، کلمه پنجحرفی «تحبوا» مد نظر قرار میگیرد.
به عربی
این کلمه در اصل از ریشه «ح-ب-ب» است. در حالت عادی و بدون حروف ناصبه یا جازمه، در زبان عربی به صورت «تُحِبُّونَ» نوشته و خوانده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این فعل در متون ترجمهشده عبارتند از: دوست داشته باشید، گرایش قلبی داشته باشید، بپسندید و نیکی کنید.
در قرآن
مشهورترین کاربرد این واژه در آیه ۲۱۶ سوره بقره است: «وَعَسَىٰ أَنْ تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَكُمْ»؛ یعنی و چه بسا چیزی را دوست داشته باشید در حالی که برای شما بدی و شر است. این آیه به عدم تطابق تمایلات سطحی انسان با مصالح واقعی او اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل تحبوا
واژه «تُحِبّوا» یک فعل مضارع قرآنی و عربی از ریشه «حُبّ» است که به معنای «دوست بدارید» یا «پسند کنید» به کار میرود. این کلمه خطاب به جمع (شما) صادر میشود و به دلیل قرار گرفتن در ساختارهای نحوی خاص مانند بعد از ادوات ناصبه (مثل أَنْ)، نون اعرابی آن حذف شده و به شکل «تُحِبّوا» درآمده است.
در فرهنگ اسلامی و ادبیات وابسته به آن، این واژه نمادی از تمایلات، دلبستگیها و کششهای قلبی انسان است. برجستهترین نمود این کلمه در قرآن کریم، یادآوری این نکته به مؤمنان است که مجذوب و شیفته معیارهای ظاهری دنیوی نشوند، چرا که گاهی انسان چیزی را دوست دارد که مایه زیان اوست.
این کلمه همخانواده واژگان پرکاربردی در زبان فارسی نظیر محبت، محبوب، حبیب و محب است و در حل جدولهای کلمات متقاطع نیز به عنوان یک واژه پنجحرفی معرفِ مفهوم دوستداشتن در زبان عربی شناخته میشود.