یعنی چه
این اصطلاح یک عبارت مرکب و کنایی در زبان فارسی است که به معنای رها کردن، کنار گذاشتن یا از ارزش و اعتبار انداختن یک امر معنوی یا مادی به کار میرود؛ به طوری که فرد تعمداً خود را به غفلت میزند و به آن توجهی نمیکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این اصطلاح به صورت «پَسِ پُشْتْ اَنْداخْتَنْ» است که از سه واژه «پس» (به معنی عقب)، «پشت» (سمت عقب) و «انداختن» (افکندن و رها کردن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و طراحان سوال، این اصطلاح معمولاً به عنوان یک پاسخ ۱۲ حرفی برای راهنماهایی با مضمون «کنایه از فراموش کردن عمدی»، «ترک کردن» یا «اهمال کردن» مورد استفاده قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن، میتوان از عبارت کنایی و رسمیتر 'to cast behind one's back' (بهویژه در متون مذهبی و ادبی) یا از افعال رایج 'ignore' و 'disregard' برای رساندن مفهوم بیاعتنایی استفاده کرد.
به عربی
این اصطلاح در زبان عربی ریشه محکم قرآنی دارد. عبارت «نبذ وراء ظهر» دقیقاً معادل کنایی «پس پشت انداختن» است که برای توصیف افرادی که عهد خدا یا حقایق را عمداً نادیده میگیرند، استفاده میشود.
نماد چیست
این عبارت در فرهنگ عامه، ادبی و مذهبی نماد طرد کامل، ابدی و آگاهانه یک چیز است. تصویرسازی فیزیکی پرت کردن یک شیء به پشت سر، نشاندهنده اوج بیاعتنایی، پیمانشکنی و بیارزش دانستن موضوعی است که در اصل باید پیش چشم و مورد توجه قرار میگرفت.
جمعبندی و توضیح کامل پس پشت انداختن
اصطلاح کنایی «پس پشت انداختن» (یا پس پشت افکندن) در زبان فارسی پدیدهای فراتر از یک فراموشی ساده یا سهو قلم است؛ این عبارت به یک رویکرد آگاهانه و تعمدی برای نادیده گرفتن، طرد کردن و بیارزش ساختن یک امر مهم، عهد یا حقیقت اشاره دارد. ریشه این کنایه ادبی در تصویرسازی فیزیکی ریختن یا پرتاب کردن چیزی به سمت عقب است، جایی که دیگر در معرض دید نباشد و از کانون توجه خارج شود.
این تعبیر ادبی در واقع ترجمه و برگردان دقیقی از اصطلاحات و کنایههای معروف قرآن کریم مانند «نَبَذَ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ» است که در آیاتی از سورههای بقره و آلعمران برای توصیف رفتار کسانی که کتاب خدا و عهد الهی را عمداً رها کردند، به کار رفته است. از این رو، واژه دارای باری معنایی سنگین در زمینههای اخلاقی و رفتاری است.
در کاربردهای روزمره و ادبی، این واژه با اصطلاحاتی نظیر «پشت گوش انداختن» (به معنی تنبلی و تسویف) یا «پشت سر گذاشتن» (به معنی عبور از گذشته یا سختیها) قرابت دارد، اما وجه تمایز اصلی آن در عنصرِ «طرد عمدی همراه با بیاعتنایی و غفلت ساختگی» است که متضادِ اصطلاحاتی چون «نصبالعین قرار دادن» محسوب میشود.