یعنی چه
در اصطلاح به کلامی گفته میشود که ظاهرش ممکن است جدی به نظر برسد، اما در واقع بیمحتوا، بیهدف و عاری از حقیقت و منطق است. این واژه برای توصیف سخنان بیهوده به کار میرود.
تلفظ
تلفظ عبارتی این ترکیب به صورتِ [kenāye az soxane bi-ma'ni] است که از چند واژه فارسی و عربی ترکیب شده است.
در جدول
در حل جداول متقاطع، با توجه به تعداد حروف درخواستی میتوانید از واژههای طراح مانند یاوه، مهمل، خزعبلات، چرند، لغو یا خود عبارت اصلی استفاده کنید.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی رایجترین واژهها Nonsense (چرند) و Meaningless speech (سخن بیمعنی) هستند. در حالت شدیدتر و مبهمتر از واژه Gibberish نیز استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج فارسی و دگرواژههای مقیم این مفهوم شامل عباراتی چون یاوهگویی، مهملبافی، سخن پوچ، حرف بیسروته و کلام بیمحتوا است.
جمعبندی و توضیح کامل کنایه از سخن بی معنی
عبارت «کنایه از سخن بیمعنی» در حقیقت یک توصیف لغوی و کنایی برای اشاره به کلامی است که فاقد ارزش علمی، منطقی یا عقلانی است. در ریشهشناسی، واژه کنایه از ریشه عربی (ک-ن-ی) به معنای پوشیده سخن گفتن است و واژه معنی از ریشه (ع-ن-ی) به مفهوم قصد و مقصود اشاره دارد؛ بنابراین ترکیب اینها به کلامی دلالت میکند که هیچ هدف و مقصودی را دنبال نمیکند.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، برای توصیف این نوع گفتار از نمادهایی مانند طوطی (به نشانه تکرار بدون درک معنا) یا ضربالمثلهایی چون «آب در غربال کردن» استفاده میشود. همچنین در متون کهن و مذهبی، مفاهیمی چون «لغو» یا «زخرف القول» به عنوان معادلهای دقیق این ساختار برای نکوهش گفتار باطل و فریبنده به کار رفتهاند.
این اصطلاحات امروزه نیز در مکالمات روزمره کاربرد فراوانی دارند و زمانی به کار میروند که فردی بدون آگاهی، سنجش یا منطق اقدام به سخنوری جدی اما توخالی میکند، تا جایی که شنونده هیچ بهرهای از فحوای کلام او نمیبرد.