یعنی چه
دستور یا درخواست رسمی و محترمانه از مخاطب جمع یا فرد مورد احترام برای ثبت خطوط، کلمات، اندیشهها یا اطلاعات بر روی کاغذ، صفحات دیجیتال یا هر مکتوب دیگر است.
هم خانواده
واژههای همریشه و همخانواده در زبان فارسی که از بن مضارع «نویس» یا مصدر «نوشتن» مشتق شدهاند.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، این واژه معمولاً به عنوان راهنمای فعل امری برای نگاشتن یا ثبت کردن با تعداد ۷ حرف کاربرد دارد.
به انگلیسی
معادلهای زبان انگلیسی برای بیان حالت امری جمع یا رسمی فعل نوشتن.
به عربی
معادلهای صیغه امر جمع مخاطب در زبان عربی از ریشه کتب.
جمعبندی و توضیح کامل بنویسید
واژه «بنویسید» صورتِ صرفشده و امری از مصدر «نوشتن» در زبان فارسی است. ساختار این فعل از پیوستن پیشوند امری «بـ»، بن مضارع «نویس» و پسوند جمع «-ید» تشکیل شده است که نشاندهنده دستوری یا درخواستی خطاب به گروهی از افراد یا یک فرد به نشانه احترام و ادب است.
از نظر ریشهشناختی، این واژه به زبانهای ایرانی باستان و اصطلاحاتی نظیر nipiθ- بازمیگردد که در ابتدا مفاهیمی چون نقاشی کردن، کندهکاری و حکاک کردن را در بر داشته و به مرور زمان در زبان پارسی میانه (پهلوی) به شکل nibištan درآمده و معنای مکتوب کردن مدرن را به خود گرفته است.
این واژه و مفهوم آن در فرهنگهای مختلف اهمیت بالایی دارد؛ به طوری که در بلندترین آیه قرآن کریم (آیه ۲۸۲ سوره بقره معروف به آیه دَین) صراحتاً با عبارت عربی «فَاكْتُبُوهُ» بر اهمیت نوشتن اسناد و قراردادها برای حفظ عدالت و جلوگیری از فراموشی تأکید شده است. نوشتن در طول تاریخ همواره نمادی از ماندگاری دانش، ثبت حقیقت و انتقال علم میان نسلها بوده است.