یعنی چه
این واژه یک مصدر مرکب است و به معنای سر دادن آهنگی موزون و خوشایند، تحریر دادن در آواز، آوازهخوانی با تغییرات ملایم صدا و اجرای ملودی با حنجره به کار میرود.
تلفظ
این عبارت از دو بخش عربی و فارسی تشکیل شده و شکل صوتی آن در زبان فارسی معیار به صورت نَغْمه زَدَن است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، پاسخ اصلی این عبارت با ۷ حرف خودِ «نغمه زدن» است، اما واژههایی مانند ترنم یا چامه زدن نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به این که نغمه زدن توسط انسان با صدا یا زیر لب باشد یا توسط پرندگان، از افعال متفاوتی استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از ریشههای نغم و رنم برای رساندن مفهوم ملودی صوتی و غلتاندن صدا استفاده میشود.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و عرفانی، نغمه زدن معمولاً به مرغانی چون بلبل یا مطربان نسبت داده میشود و نمادی از فاش کردن رازهای دل، بیان لطیف احساسات، نشاط معنوی و الهامات شاعرانه است.
جمعبندی و توضیح کامل نغمه زدن
عبارت «نغمه زدن» یکی از ترکیبهای فعلی اصیل و لطیف در زبان و ادبیات فارسی است که بیش از هر چیز با مفاهیمی چون موسیقی، آوازخوانی ملوّن و زیبایی صوتی گره خورده است. این واژه که از ترکیب اسم عربی «نغمه» و فعل فارسی «زدن» پدید آمده، فراتر از یک واژهآرایی ساده، نشاندهندهٔ هنرِ غلتاندن صدا در گلو یا همان تحریر دادن در موسیقی سنتی است که احساسات عمیق انسانی را بازتاب میدهد.
در قلمرو فرهنگ و ادبیات عرفانی ما، نغمه زدن صرفاً به معنای تولید صدا نیست، بلکه جلوهای از شیدایی، بیان اسرار عشق و تکاپوی بیداری روحانی محسوب میشود. شاعران کلاسیک بارها این فعل را برای توصیف حالات بلبل شیدا یا نوای خوشالحان خنیاگران به کار بردهاند تا از این طریق، پیوند میان زیبایی صوریِ هنر و شور و غوغای درونیِ جانِ آدمی را به تصویر بکشند.