یعنی چه
این ترکیب در لغتنامههای کلاسیک به عنوان یک مدخل مستقل و واحد ثبت نشده است، بلکه یک ترکیب توصیفی در حوزه گیاهشناسی و طب سنتی است که به بخش زیرزمینی یا پوست ریشهٔ خشکشدهٔ درخت انار اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت واژگان مجزا یعنی اَنار (anār) و ریشه (riše) است که با کسرهٔ اضافه به یکدیگر متصل میشوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به ریشه این گیاه از ترکیب کلمه انار و ریشه استفاده میشود.
به عربی
در متون طب سنتی عربی و اسلامی، از این اصطلاح برای نامبردن از خواص ریشه انار استفاده شده است.
به ترکی
معادل مستقیم کلمه به کلمه ریشه درخت انار در زبان ترکی است.
به فارسی
در زبان فارسی سره و متون کهن ادبی و پزشکی، گاهی از آن با عنوان ریشهٔ اناربن نیز یاد شده است.
جمعبندی و توضیح کامل انار ریشه
ترکیب «انار ریشه» در زبان فارسی یک اصطلاح مستقل لغوی یا کنایی به شمار نمیرود، بلکه از کنار هم قرار گرفتن دو واژه اصیل «انار» (با ریشه پهلوی anār) و «ریشه» ساخته شده است. این اصطلاح بیشتر در شاخههای گیاهشناسی و متون طب سنتی کاربرد دارد و مستقیماً به اجزای زیرزمینی درخت انار اشاره میکند.
در فرهنگ پزشکی قدیم و کتابهای داروشناسی کهن مانند تحفه حکیم مؤمن یا لغتنامه دهخدا، پوست و ریشه درخت انار به دلیل داشتن تانن فراوان و آلکالوئیدهای خاص، اهمیت دارویی بالایی داشته است. این بخش از گیاه در طب سنتی ایرانی و هندی به عنوان یک ماده قابض بسیار قوی و دارویی مؤثر برای دفع انگلها و کرمهای گوارشی شناخته میشده است.