یعنی چه
واژه باوقار صفت زیبایی است که به فردی با رفتار و گفتار توأم با آرامش، ادب و بزرگمنشی دلالت دارد؛ کسی که از کارهای سبک و سطحی دوری میکند و در مواجهه با شرایط مختلف، متانت و کنترل احساسات خود را حفظ مینماید.
تلفظ
این کلمه ترکیبی از پیشوند فارسی «با» (به معنی دارندگی) و واژه عربی «وقار» است و به صورت روان و بدون تشدید تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه ۶ حرفی «با وقار» یا معادلهای آن نظیر متین و موقر به عنوان پاسخ قرار میگیرند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که مفهوم سنگینی، شأن و ابهت اخلاقی یا رفتاری را برسانند برای ترجمه این کلمه استفاده میشوند.
به ترکی
در ترکی استانبولی اصطلاح ağırbaşlı دقیقترین معادل برای توصیف فردی است که رفتاری سنگین و متین دارد.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، شخص باوقار به کوه تشبیه میشود که در برابر بادهای حوادث تکان نمیخورد. همچنین پرندگانی مانند عقاب یا حیواناتی چون شیر به سبب آرامش پیش از عمل و ابهتشان، نماد این صفت به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل با وقار
واژه «باوقار» یکی از ترکیبهای زیبای فارسی-عربی است که از پیشوند دارندگی «با» و ریشه عربی «وقار» (به معنی سنگینی و آرامش) ساخته شده است. این اصطلاح در فرهنگ ایرانی نشاندهنده بلوغ رفتاری، پختگی و اصالت شخصیت است. فرد باوقار کسی است که با کنترل بر احساسات خود، رفتاری سنجیده و محترمانه در جامعه بروز میدهد و از جلف بودن و سبکسری دوری میجوید.
اگرچه خود این ترکیبِ فارسی در متن قرآن نیامده، اما ریشه آن یعنی «وقار» در آیاتی نظیر آیه ۱۳ سوره نوح به معنی شکوه و عظمت به کار رفته است. در ادبیات نمادین، این واژه یادآور استواری کوه و مناعت طبع است و در روابط اجتماعی همواره به عنوان یک ویژگی ستودنی و مایه احترام و اعتماد متقابل شناخته میشود.