یعنی چه
واژه متعارفی صورت صفتی از کلمه متعارف است. این واژه به ویژگی یا پدیدهای اشاره دارد که بر اساس هنجارها، سنتها و توافقات نانوشته اجتماعی یا منطقی، عادی و استاندارد تلقی میشود. در اصطلاح منطق و ریاضی نیز در ترکیب «اصول متعارفی» به معنای قضایای بدیهی و بینیاز از اثبات به کار میرود که پایهگذار استدلالهای بعدی هستند.
تلفظ
این واژه از نظر فونتیک و آواشناسی به صورت مُتَعارَفی تلفظ میشود که متشکل از صفت عربی متعارَف به همراه یای نسبت فارسی در انتها است.
در جدول
کلمه متعارفی در جدولهای متقاطع معمولاً با راهنمای «منسوب به عرف و عادت» یا «معمولی و رایج» شناخته میشود و دقیقاً ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، در متون عمومی از واژگانی چون Conventional یا Standard استفاده میشود و در متون تخصصی منطق و ریاضی معادل Axiomatic کاربرد دارد.
به عربی
ریشه این واژه عربی است و در خود زبان عربی نیز از واژههای همخانواده یا مشابه برای رساندن مفهوم عرف و امر متداول استفاده میشود.
به فارسی
برگردانها و جایگزینهای روان فارسی این کلمه شامل واژههایی چون معمولی، مرسوم، متداول، رایج و هنجارین است که همگی مفهوم همگام بودن با جریان عمومی و پذیرفتهشده را میرسانند.
جمعبندی و توضیح کامل متعارفی
واژه «متعارفی» صفت نسبتی است که ریشه در زبان عربی (ع ر ف) دارد و با الحاق یای نسبت فارسی ساخته شده است. این واژه در زبان فارسی به هر چیز یا رفتاری اطلاق میشود که مطابق با هنجارها، روشهای معمول، عادتها و عرف پسندیده جامعه باشد. به زبان ساده، هر آنچه که از نظر عموم مردم یا ساختارهای استاندارد، عادی و بیاشکال قلمداد شود، متعارفی نام میگیرد.
علاوه بر کاربرد عمومی و اجتماعی، این کلمه در حوزههای تخصصی نظیر منطق و ریاضیات نیز جایگاه ویژهای دارد. اصطلاح «اصول متعارفی» به قضایا و گزارههای بنیادینی اشاره میکند که صحت آنها آنقدر واضح و بدیهی است که نیازی به اثبات ندارند و خود مبنای اثبات دیگر قوانین علمی قرار میگیرند. بنابراین، بار معنایی این واژه ترکیبی از مقبولیت اجتماعی و بداهت عقلی است.