یعنی چه
عبارت «اذعان داشتند» (فعل ماضی، سوم شخص جمع) به معنای آن است که گروهی یا کسانی واقعیت یا حقیقتی را قبول کرده و به آن اعتراف نمودهاند؛ بهویژه در مواردی که پیش از آن نسبت به آن موضوع مقاومت، شک یا مخالفت وجود داشته است. در اصطلاح منطق و فلسفه نیز به باور قلبی و جزمیت اراده پس از تردید اشاره دارد.
تلفظ
این عبارت از دو واژه تشکیل شده است: «اذعان» که واژهای عربی است و با سکون ذال و تنوین رایج در فارسی به صورت اِذْعان تلفظ میشود، و «داشتند» که فعل ماضی فارسی است.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول، این عبارت معمولاً به عنوان راهنمای سوالاتی با پاسخ «اعتراف کردند»، «اقرار کردند»، «پذیرفتند» یا «تصدیق کردند» به کار میرود. خود عبارت «اذعان داشتند» دارای ۱۱ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم «اذعان داشتند» با توجه به بافت متن از افعالی نظیر acknowledge یا admit و concede در زمان گذشته استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و سره فارسی برای این عبارت شامل «خستو شدند» (در فارسی کهن به معنی اقرار کردند و اعتراف نمودند)، «گردن نهادند» و «پذیرفتند» است.
در قرآن
خودِ مصدر «اذعان» یا فعل «اذعان داشتند» به صورت مستقیم در متن قرآن کریم یافت نمیشود؛ اما همخانوادهٔ اسمی آن یعنی «مُذعِنین» (به معنی تسلیمشدگان و اطاعتکنندگان با سرعت) در آیه ۴۹ سوره مبارکه نور («وَإِنْ يَكُنْ لَهُمُ الْحَقُّ يَأْتُوا إِلَيْهِ مُذْعِنِينَ») به کار رفته است که نشاندهنده ریشه عمیق این مفهوم در فرهنگ اسلامی است.
جمعبندی و توضیح کامل اذعان داشتند
عبارت «اذعان داشتند» یک ترکیب فعلی رسمی و کتابی در زبان فارسی است که از مصدر عربی «اذعان» (از ریشه ذ-ع-ن به معنای رام شدن و گردن نهادن) و فعل معین فارسی تشکیل شده است. این عبارت زمانی به کار میرود که گروهی از افراد، پس از مواجهه با دلایل و شواهد محکم، به یک حقیقت یا اشتباه تن داده و آن را رسماً تایید و تصدیق کنند.
از نظر معنایی، این واژه پیوند نزدیکی با مفاهیمی چون اعتراف، اقرار و تسلیم عقلانی دارد. در ادبیات حقوقی، سیاسی و فلسفی، کاربرد «اذعان داشتن» نشاندهنده عبور از مرحله انکار یا شک به مرحله یقین و پذیرش صریح است، به طوری که فرد یا گروه دیگر موجبی برای مخالفت نمیبیند.