یعنی چه
این عبارت به این معناست که خداوند کوهها را مانند میخها یا میخهای بزرگ چادر (وَتَد) قرار داده است تا پوسته و قشر خاک زمین را تثبیت کنند و مانع از لرزش، اضطراب و ناپایداری آن شوند.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت قرآنی با رعایت اعراب به صورت «اَلْجِبَالَ اَوْتَاداً» است که در آن لغت الجبال با فتح لام و اوتاداً با تنوین نصب خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «الجبال اوتادا» با ۱۲ حرف است. همچنین واژههای مرتبطی مانند رواسی یا وتد نیز ممکن است به عنوان پاسخهای جایگزین و کوتاهتر مد نظر باشند.
به عربی
این عبارت خود یک ترکیب اصیل عربی در قرآن است. در زبان عربی تعابیر تفسیری دیگری مانند «الجبال رواسی للأرض» یا «مثبتات الأرض» برای بیان همین مفهوم به کار میرود.
به فارسی
برگردان دقیق و روان فارسی این عبارت «و کوهها را میخهایی [برای زمین] قرار دادیم» است که به نقش نگهدارنده و ثباتبخش کوهها اشاره دارد.
در قرآن
این عبارت دقیقاً بخشی از آیه ۷ سوره مبارکه نبأ است: «أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهَادًا * وَالْجِبَالَ أَوْتَادًا» (آیا زمین را گهوارهای آماده قرار ندادیم؟ و کوهها را میخهای آن؟). این مفهوم با واژه «رواسی» در آیات دیگری از جمله سوره نحل و انبیاء نیز تکرار شده است.
جمعبندی و توضیح کامل الجبال اوتادا
عبارت قرآنی «الجبال اوتادا» که در آیه ۷ سوره نبأ آمده، یکی از آیه های شگفتانگیز و پرمفهوم کلامالله مجید است. در این عبارت، خداوند کوهها را به «اوتاد» که جمع «وَتَد» به معنای میخهای بزرگ چادر است تشبیه میکند. همانطور که میخهای بزرگ باعث برپایی، استحکام و پایداری چادر در برابر باد و طوفان میشوند، کوهها نیز لنگرها و مایه استواری پوسته زمین هستند.
از نظر ریشهشناسی، «جبال» از ریشه (جبل) به معنی کوهها و «اوتاد» از ریشه (وتد) به معنی میخها است. این تعبیر ادبی و استعاره زیبای قرآنی، امروزه در نگاه تفسیری مدرن به عنوان نمادی از اعجاز علمی قرآن در علم زمینشناسی (نظریه تکتونیک صفحهای و ایزوستازی) شناخته میشود؛ چرا که ثابت شده بخش اعظمی از توده کوهها به صورت ریشههای عمیق در زیر پوسته و درون گوشته زمین قرار دارد و دقیقاً مانند میخ، زمین را از لرزش و پاشیدگی حفظ میکند.