یعنی چه
عقیان به معنای طلای بسیار خالص، ناب و متراکم در معدن است؛ زری که به صورت طبیعی یافت میشود و با سنگ، خاک یا آلیاژهای دیگر مخلوط نشده و نیاز به ذوب کردن برای خلوص ندارد.
تلفظ
این واژه به صورت عِقْیان (با کسر عین و سکون قاف) تلفظ میشود و بر وزن فِعْلان در صرف زبان عربی است.
در جدول
در جدول کلمات متقاطع، پاسخ واژههایی چون «زر خالص»، «طلای ناب» یا «ذهب ناب» کلمه ۵ حرفی «عقیان» است.
به انگلیسی
عبارات فوق در زبان انگلیسی دقیقاً مفهوم طلای ناب و خالص طبیعی را که همان معنای عقیان است، میرسانند.
به عربی
واژه عقیان اصالتاً عربی است و در واژهنامههای کهن عرب به عنوان مرادف ذهب خالص یا طلای استخراجنشده از معدن کاربرد دارد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن واژههایی مانند زر خالص، طلای ناب، زر پاک، و در ادبیات مترادفات عربیِ رایج آن عسجد و تبر هستند.
در قرآن
کلمه «عقیان» در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما مفهوم طلا و زر خالص بارها با واژگانی نظیر «ذهب»، «تبر» و «حُلیّ» ذکر شده است. با این حال، عقیان در احادیث و خطبههای نهجالبلاغه (مانند توصیف طاووس) برای توضیح مفاهیم به کار رفته است.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ کلاسیک، عقیان نماد درخشش زوالناپذیر، پاکی مطلق، اصالت بیعیب و نقص و ارزشمندیِ بدون ناخالصی است. همچنین در کاربردهای نوظهور معاصر، گاهی به عنوان اسم پسرانه استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل عقیان
واژه «عقیان» یک لغت کهن و اصالتاً عربی است که از طریق شعر و متون ادبی وارد زبان فارسی شده است. این کلمه به طور دقیق به معنای طلای کاملاً خالص، دستنخورده و نابی است که به صورت طبیعی در معدن یافت میشود و هیچگونه خاک یا آلیاژ دیگری به همراه ندارد.
اگرچه این واژه در متن قرآن کریم به طور مستقیم نیامده است، اما در متون حدیثی، خطبههای نهجالبلاغه و دیوان شاعران بزرگ پارسیگوی برای تصویرسازی زیباییهای درخشان و ارزشمند به کار رفته است. امروزه این کلمه کمتر در گفتارهای روزمره شنیده میشود و بیشتر کاربرد جدولی، ادبی یا نوظهور در نامگذاری اشخاص دارد.