یعنی چه
این عبارت یک واژه یا اصطلاح لغوی نیست، بلکه یک توصیف ادبی و کتابشناختی است که برای اشاره به «زویا پیرزاد» بهکار میرود. کتاب «طعم گس خرمالو» مجموعه داستانی شامل چندین داستان کوتاه از این نویسنده مدرن ایرانی است که در سال ۱۳۷۶ منتشر شد و جوایز ادبی متعددی را به دست آورد.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت روان و با کسره اضافه بین کلمات به این شکل است: [nevisandeye ta'me gase khormaloo]
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر خودِ عبارت ۱۸ حرفی مد نظر باشد، پاسخ همین ترکیب است؛ اما اگر طراح جدول به دنبال نام خالق این اثر باشد، پاسخ «زویا پیرزاد» (۱۰ حرف) خواهد بود.
به انگلیسی
برای برگردان این عبارت توصیفی به زبان انگلیسی، از عنوان رسمی کتاب به همراه واژه خالق اثر استفاده میشود.
نماد چیست
خود این عبارت به عنوان یک نام خاص نماد واژگانی ندارد؛ اما در فضای نقد ادبی، زویا پیرزاد و این اثر شاخص او، نماد جریان رئالیسم روزمره، تصویرسازی دقیق از دغدغههای زنان مرفه یا متوسط شهری و ادبیات داستانی روان و جزئینگر ایرانی به شمار میروند. همچنین مفهوم «طعم گس» در این اثر، نمادی استعاری از تجربههای تلخ و شیرین، گنگ و پایدار در روابط انسانی است.
جمعبندی و توضیح کامل نویسنده طعم گس خرمالو
عبارت «نویسنده طعم گس خرمالو» یک ترکیب توصیفی در زبان فارسی است که مستقیماً به خانم زویا پیرزاد، نویسنده ارمنیتبار ایرانی اشاره دارد. این کتاب که در اواخر دهه هفتاد خورشیدی منتشر شد، یکی از مهمترین مجموعه داستانهای کوتاه معاصر ایران است و توانست جایزه بیست سال ادبیات داستانی ایران را به خود اختصاص دهد.
از نظر واژهشناسی، کلمه «نویسنده» از بن مضارع «نویس» ساخته شده و کاملاً فارسی است؛ اصطلاح «گس» نیز ریشه در زبانهای کهن ایرانی داشته و به مزه قابض و خشککنندهای اشاره دارد که دهان را جمع میکند. ترکیب استعاری طعم گس خرمالو در واقع بازتابدهنده روابط انسانی ناپایدار، ظریف و خاطراتی است که همزمان حس دلنشین و آزاردهندهای به همراه دارند.
این عبارت در متون ادبی، مسابقات اطلاعات عمومی و جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک نشانه کلیدی برای ارجاع به این نویسنده برجسته به کار میرود و کاربرد عمومی دیگری در لغتنامههای سنتی زبان فارسی ندارد.