یعنی چه
حور پیکر یک ترکیب وصفی و صفت مرکب در ادبیات فارسی است. این واژه از دو بخش «حور» (موجودات زیبای بهشتی) و «پیکر» (اندام، بدن یا صورت) تشکیل شده است و مجازاً برای توصیف معشوقی به کار میرود که زیباییاش آرمانی، مطلق و فراتر از انسانهای عادی است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت حُور (با ضمه حرف ح) و پَیْکَر (با فتح پ و سکون ی) است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه حور پیکر به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «زیباروی بهشتی»، «پریچهره» یا «دارای اندام فرشتهگون» با ۷ حرف کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این صفت مرکب ادبی در زبان انگلیسی، از اصطلاحاتی که به زیبایی فرشتگان یا موجودات افسانهای و آسمانی اشاره دارند، استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی گرچه واژه حور ریشه عربی دارد، اما ترکیب حورپیکر یک ساختار ادبی فارسی است که در ترجمه به عربی به صورت ترکیبات توصیفی فوق بیان میشود.
در قرآن
ترکیب واژگانی «حور پیکر» به دلیل ساختار فارسی آن در متن قرآن مجید وجود ندارد. با این حال، کلمه «حور» که ریشه عربی دارد و به معنای زنان زیبای بهشتی است، به صورت فردی یا در ترکیب «حور عین» ۴ مرتبه در سورههای طور (آیه ۲۰)، الرحمن (آیه ۷۲)، واقعه (آیه ۲۲) و دخان (آیه ۵۴) برای توصیف نعمتهای بهشت ذکر شده است.
جمعبندی و توضیح کامل حور پیکر
واژه حور پیکر یکی از تعابیر و صفتهای مرکبِ زیبا و پرکاربرد در ادبیات غنایی و عاشقانه زبان فارسی است. این واژه از ترکیب واژه عربی «حور» (به معنای موجودات بهشتی مظهر زیبایی) و واژه فارسی میانه «پیکر» (به معنای جسم، اندام و نقش) ساخته شده است. شاعران پارسیگوی از این اصطلاح برای ترسیم سیمای معشوقِ آرمانی و بیعیبونقص استفاده میکردند تا نشان دهند زیبایی او زمینی نیست و اصالتی بهشتی دارد.
از نظر روابط واژگانی، کلماتی مانند پریپیکر، فرشتهسیما و حوروش در دسته مترادفات مستقیم آن قرار میگیرند و در نقطه مقابل، اوصافی نظیر دیوپیکر یا زشتروی متضاد آن هستند. این کلمه در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع نیز به عنوان یک پاسخ ۷ حرفی برای راهنماهای مرتبط با زیبایی خیرهکننده و فرشتهگون به کار میرود.