یعنی چه
ترکیبی وصفی و ادبی به معنای پرندهای که پرهای رنگارنگ و درخشان دارد (مانند طاووس). در مفهوم استعاری به هر چیز بسیار زیبا، جلوهگر، آراسته یا دگرگونیهای ناپایدار جهان مادی اشاره دارد.
تلفظ
این عبارت از سه واژهٔ «پَر» (با مصوت کوتاه فتحه)، «هفت» (ساکن روی حرف ف) و «رنگ» تشکیل شده است و به صورت اضافهٔ بیانی یا وصفی خوانده میشود.
در جدول
این عبارت دقیقاً از ۸ حرف مستقل تشکیل شده است و در حل جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان نشانه و کنایه از طاووس یا اشیاء رنگارنگ کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این حالت ظاهری از اصطلاحاتی استفاده میشود که به تعدد رنگها یا خاصیت بازتاب رنگینکمانی پرها اشاره دارند.
به فارسی
ترکیبها و معادلهای هممعنی فارسی آن شامل پر رنگین، پر آراسته، جلوهگر و بوقلمونصفت است که مفاهیم تنوع، آراستگی ظاهری و کثرت را میرسانند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی، هفترنگ بودن نماد تعلقات دنیوی، دگرگونیهای ناپایدار و کثرت ظاهری جهان مادی در برابر «یکرنگی» (مظهر صفا و توحید) است. همچنین در طبیعت نماد زیبایی خیرهکننده و غرور است.
جمعبندی و توضیح کامل پر هفت رنگ
عبارت «پر هفت رنگ» یک ترکیب وصفی و اصیل در زبان فارسی است که ریشه در واژگان کهن پارسی میانه دارد. این اصطلاح علاوه بر کاربرد طبیعی در زیستشناسی برای توصیف پرندگانی چون طاووس، جایگاه ویژهای در ادبیات و عرفان ایرانی دارد.
در متون عرفانی، پر هفترنگ به عنوان نمادی از کثرت، جلوهگریهای فریبنده جهان مادی و تجملات دنیوی به کار میرود که در تضاد با مفهوم یکرنگی قرار دارد. این واژه در جدولهای کلمات متقاطع نیز به عنوان یک پاسخ دقیق ۸ حرفی شناخته میشود.