یعنی چه
«نُقَبای بنیاسرائیل» به معنای سرپرستان، نمایندگان یا رؤسای دوازدهگانهٔ قبایل بنیاسرائیل (اسباط) هستند. این افراد به فرمان خداوند و توسط حضرت موسی(ع) انتخاب شدند تا امور قوم را مدیریت کنند، بر پیمانهای الهی نظارت داشته باشند و مأموریتهای خاصی مانند بررسی وضعیت سرزمین مقدس را انجام دهند. واژه «نقیب» در اصل به کسی گفته میشود که از احوال و اسرار یک قوم جستجو و آگاهی پیدا میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «نُقَبایِ بَنی اِسرائیل» است که واژه نخست آن جمعِ «نقیب» میباشد.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «نقبای بنی اسرائیل» با ۱۵ حرف است. همچنین ممکن است با توجه به طراح جدول، پاسخهای کوتاهتری مثل «رؤسا» یا «نقیب» مد نظر باشد.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و ترجمههای عهد عتیق و قرآن، برای اشاره به این مفهوم از عباراتی چون رهبران قبایل اسرائیل یا دوازده جاسوس/پژوهنده استفاده میشود.
به عربی
این عبارت اصالتاً عربی است و در قرآن کریم در سوره مائده به صورت مفرد (اثنی عشر نقیباً) به این ماجرا اشاره شده است.
به فارسی
معادل فارسی دقیق این ترکیب، «سرپرستان طوایف دوازدهگانه اسرائیل» یا «فرمانروایان میانی قوم موسی» است که کار هدایت و گزارشدهی را بر عهده داشتند.
جمعبندی و توضیح کامل نقبای بنی اسرائیل
عبارت «نقبای بنیاسرائیل» اشاره به یک ساختار مدیریتی و تشکیلاتی تاریخی در زمان حضرت موسی (ع) دارد. طبق روایات قرآنی و تاریخی، پس از آنکه خداوند از بنیاسرائیل پیمان گرفت، دوازده نقیب (سرپرست) از میان خودِ طوایف و اسباط دوازدهگانه برانگیخته شدند. وظیفه اصلی این افراد، نظارت بر پایبندی قوم به عهد الهی، مدیریت امور داخلی هر قبیله و همچنین جاسوسی و تحقیق از وضعیت سرزمین موعود پیش از ورود به آن بود.
در ریشهشناسی واژه، «نقیب» از ماده «نقب» به معنی شکافتن و نفوذ کردن است؛ چرا که این رهبران با نفوذ در احوال و اسرار قوم، از وضعیت آنها کاملاً آگاه بودند. در فرهنگ اسلامی، این ساختار دوازدهگانه اهمیت نمادین بالایی دارد، به طوری که در احادیث معتبر فریقین، پیامبر اکرم (ص) تعداد جانشینان و ائمه پس از خود را به تعداد نقبای بنیاسرائیل (دوازده نفر) تشبیه کردهاند.